Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WNIEBOWSTĄPIENIE PAŃSKIE Rok B (biały) Nr 26 (16 maja 2021)

Liturgia słowa

Dzisiejsza niedziela kieruje oczy naszej duszy ku niebu, które stanowi o naszej chrześcijańskiej nadziei. Jezus wstąpił do nieba, wrócił do domu Ojca, który jest także i naszym domem, mamy miejsce przygotowane w tym Domu. Oby nasze wpatrywanie się w Pana i postępowanie w Jego blasku doprowadziło nas kiedyś do tego mieszkania.

 

PIERWSZE CZYTANIE (Dz 1, 1-11)

Łukasz Ewangelista – autor Dziejów Apostolskich – opisał bardzo starannie rozstanie Jezusa z uczniami i moment Wniebowstąpienia Pana. Jezus zapowiada apostołom dar Ducha świętego i posyła ich z orędziem Dobrej Nowiny na krańce świata. Czasem my – ludzie wiary – nie dostrzegamy tego posłannictwa ewangelizacyjnego. Jak to jest w naszym życiu? Czy nie stoimy przypadkiem i bezczynnie nie wpatrujemy się w niebo?

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenie apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?». Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto słowo Boże.

 

PSALM (Ps 47, 2-3. 6-7. 8-9)

Powstały przynajmniej 600 lat przed Narodzeniem Chrystusa Psalm 47 znalazł swoje wypełnienie we Wniebowstąpieniu Jezusa. Jesteśmy zaproszeni przez psalmistę, by wychwalać Mesjasza, który jest Królem i należy Mu się cześć, zasiada na swoim tronie w niebieskim Jeruzalem i oczekuje na nas, stąd też wynika nasza chrześcijańska radość.

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.
Albo:    Alleluja.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, 
*
jest wielkim Królem nad całą ziemią.   Ref.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, 
*
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.
   Ref.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami, 
*
Bóg zasiada na swym świętym tronie.
   Ref.

 

DRUGIE CZYTANIE (Ef 4, 1-13)

Święty Paweł kreśli przed czytelnikami obraz wydarzeń, które nie były widziane przez Apostołów w chwili Wniebowstąpienia. „Bóg posadził Go po swojej prawicy na wyżynach niebieskich”. Chrystus jest Głową Kościoła, wspólnoty ludzi zmierzających w pielgrzymce wiary do wspólnego domu – do Nieba. Jest to dom dla Chrystusa i dla nas wszystkich.

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój.

Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

Każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: «Wstąpiwszy na wysokości, wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary». Słowo zaś „wstąpił” cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa.

Oto słowo Boże.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 28, 19a. 20b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody.
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

 

EWANGELIA (Mk 16, 15-20)

Od głoszenia Ewangelii zależy nie tylko rozszerzanie się wiary, ale przede wszystkim zbawienie ludzi. Apostołowie otrzymują nakaz misyjny od Chrystusa, zaprasza On ich do głoszenia Dobrej Nowiny nie tylko w granicach Judei, ale aż po krańce świata. To głoszenie staje się zadaniem wszystkich uczniów Chrystusa – zatem również nas.

+ Zakończenie Ewangelii według Świętego Marka

Jezus, ukazawszy się Jedenastu, powiedział do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Te zaś znaki towarzyszyć będą tym, którzy uwierzą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, a ci odzyskają zdrowie».

Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.

Oto słowo Pańskie.