Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WNIEBOWSTĄPIENIE PAŃSKIE Rok B (biały) Nr 26 (16 maja 2021)

Wprowadzenie do liturgii

Wniebowstąpienie PańskieJEDNOŚĆ

Budować wspólnotę można na różny sposób. Świadczy o tym historia zakonów, stowarzyszeń, partii, narodów i grup przestępczych. Budowanie Kościoła ma się opierać na jedności, mającej swoje źródło i cel w jedności Trójcy Świętej.

Apostołowie przed Zesłaniem Ducha Świętego wielokrotnie dają przykłady ludzkiej niecierpliwości: kłócą się o to, kto z nich jest najważniejszy, zazdroszczą sobie przyjaźni z Jezusem, załatwiają sobie posady w królestwie Bożym, wypominają Judaszowi nieuczciwość. Wreszcie przerażeni uciekają z ogrójca i zapierają się Mistrza.

Po Wniebowstąpieniu Pana nie ma w Dziejach Apostolskich śladu ich ludzkich krytyk, ambicji i ograniczeń. Jest współdziałanie, poświęcenie, wzajemne zrozumienie i radość. Oto przykład skutecznych dziesięciodniowych rekolekcji, bo owocujących prawdziwym nawróceniem!

Cóż tam mogło się wydarzyć? Może kluczem do sukcesu była wspólna, żarliwa modlitwa? A może poczucie pustki po odejściu Jezusa, której przejawem było uporczywe wpatrywanie się w niebo, by jak najdalej odsunąć w czasie powrót do rzeczywistości?

A może przypomnieli sobie, że teraz spotkają Jezusa jedynie we wspólnocie, gdzie dwaj albo trzej będą zgromadzeni w Jego Imię? Zachowanie jedności stało się odtąd jedyną drogą do przebywania w bliskości Zmartwychwstałego. Ta jedność nie jest wynikiem rezygnacji ze swojego zdania, z szukania świętego spokoju albo przymykania oka na krzywdę. Ta jedność jest nieustannym trudem okazywania pokory, cichości, cierpliwości i wyrozumiałości (drugie czytanie). Ile trudu ponosi każdy z nas, by taką jedność budować?

ks. Arnold Nowak