Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

1 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 10 (21 lutego 2021)

Wprowadzenie do liturgii

Kuszenie Chrystusa - Juan de FlandesWYJŚĆ NA PUSTYNIĘ,
BY ODNOWIĆ PRZYMIERZE Z BOGIEM

Dzisiejszą liturgię słowa rozpoczyna przepiękny opis przymierza Boga z Noem, które dokonało się po ustąpieniu wód potopu. Tymi słowami jesteśmy wprowadzani w doświadczenie Wielkiego Postu. Bóg chce odnowić z nami przymierze. Ewangelia o kuszeniu Jezusa na pustyni jednak uświadamia nam, że istnieje bardzo konkretny wpływ złego ducha na nasze życie. Jest to także wezwanie, by z Jezusem wkroczyć na pustynię swego serca.

Wyjście Jezusa na pustynię, trwające 40 dni, niewątpliwie kojarzy się nam z czterdziestoma dniami potopu. To czas oczyszczenia, modlitwy, zmagania się z pokusami. Także tymi wprost pochodzącymi od diabła. Jezus z księciem ciemności nie prowadzi rozmowy. Odpowiada słowem Bożym i zaufaniem względem swego Ojca. Tylko na pustyni, gdzie brakuje pożywienia i napoju, można doświadczyć maksimum swojej słabości.

Pustynia u ojców Kościoła była miejscem wejścia w siebie, czasem prowadzenia dialogu z Bogiem. Niekiedy potrzeba wierzącemu wejść w podobne doświadczenie. Prostoty i minimalizmu połączonego z wielką ufnością w Bożą opiekę. W świecie pełnym bodźców: słów, obrazów, dźwięków bardzo trudno nam usłyszeć głos Boga. Co więcej – trudno jest zauważyć niecne działania złego ducha przeciwko nam. Słowa dzisiejszej aklamacji przed Ewangelią: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych, to obietnica tego, że Bóg się o nas zatroszczy. Mamy konkretną pomoc w wielkopostnej drodze ku nawróceniu.

Wielki Post to nie jest bowiem wyłącznie okazja do wyrzeczeń, „niejedzenia cukierków”, ale bardziej czasem podejmowania decyzji by porzucić stare, grzeszne życie. To wędrówka ku nowemu – przenikniętemu słowami „Jezu, ufam Tobie”. I tylko od nas zależy, czy ten czas nie będzie wyłącznie kolejną niewykorzystaną okazją, czy szansą na „wyruszenie po śladach” Jezusa.

ks. Piotr Iracki