Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

3 NIEDZIELA ADWENTU Rok B (różowy) Nr 58 (13 grudnia 2020)

Katecheza

Duch Pana Boga nade mną

Namaszczenie Duchem Boga oznacza udzielenie pełni władzy do wypełnienia określonej misji (por. 1 Sm 16, 13). (…) namaszczony Bożym Duchem prorok (…) ogłasza cel powierzonej mu misji.

Uzbrojony w moc Bożego Ducha posłaniec będzie przede wszystkim głosił dobrą nowinę ubogim (Iz 61, 1). Biblijni ubodzy (hebr. anawim) to ludzie wierni Bogu, którzy w każdym cierpieniu i niebezpieczeństwie oczekują Bożej pomocy. Stanowią oni warstwę społeczną ludzi bardzo biednych pod względem materialnym, którzy całą ufność pokładają w Bożej Opatrzności. W przeciwieństwie do bogaczy lekceważących Boże przykazania i uciskających biedaków ubodzy ziemi są ludźmi pokornymi i skromnymi, którzy tylko od Boga oczekują zbawienia. (…)

Przytoczenie przez Jezusa w synagodze w Nazarecie fragmentu tekstu Izajasza (zob. Łk 4, 18-19) jest wyraźnym świadectwem, że utożsamiał się On z osobą i misją namaszczonego proroka. (…)

1 Tes 5, 16-24

Życie wspólnot chrześcijańskich zawsze koncentrowało się na zgromadzeniach liturgicznych, podczas których na modlitwie składano Bogu w radości dziękczynienie (Dz 2, 42). Te trzy zalecenia są ze sobą logicznie powiązane i odnoszą się do życia wewnętrznego. Życie duchowe chrześcijanina ma cechować atmosfera radości, modlitwy i dziękczynienia. Zewnętrzne działanie wierzących nie może być oderwane od tego, co wewnętrzne, a można nawet powiedzieć, że to drugie stanowi podstawę pierwszego. W walce między dobrem a złem wierzący zdobywa siłę i stałość jedynie poprzez postawę modlitewną przed Bogiem. Ona jest źródłem pokoju i radości. (…)

Święty Paweł podejmuje także kwestię charyzmatów. Nie wolno ich lekceważyć i odrzucać, gdyż są przejawem działania Ducha Świętego, a ich celem jest budowanie wspólnoty. Kontekst wskazuje, że nie wolno zakazywać mówienia o otrzymanej prawdzie tym, którzy pozostają pod działaniem Ducha Świętego. Gaszenie Ducha to przeciwstawianie się Jego działaniu, które ujawnia się poprzez charyzmaty. (…)

J 1, 6-8. 19-28

Jan Chrzciciel jest jedną z postaci uczących nas przeżywania czasu Adwentu. Jego imię (hebr. Johanan lub Jehohanan) oznacza „JHWH okazał miłosierdzie, łaskę”. W tekście Prologu jego funkcja zostaje określona jako dawanie świadectwa Jezusowi jako Światłości (J 1, 7). Na kartach czwartej Ewangelii ludzkiemu świadectwu Jana Chrzciciela o Jezusie towarzyszy świadectwo Ojca i Ducha Świętego (J 5, 32; 15, 26). Jan Chrzciciel jest tak głęboko zjednoczony z Bogiem, że staje się Jego narzędziem. (…)

Skuteczność jego przepowiadania zależna jest jednak od otwartości słuchaczy. Jan nie koncentruje całej uwagi na sobie, lecz daje świadectwo o nadchodzącym Mesjaszu. Stawia siebie w roli pokornego narzędzia wypełniającego z ufnością zadania postawione mu przez Boga. Świadectwo Jana Chrzciciela nie ogranicza się tylko do teraźniejszości, lecz wykracza w przyszłość, aby dać odpowiedź swoim słuchaczom na wszystkie oczekiwania eschatologiczne. Uczy nas, jak ważna i potrzebna w naszym życiu jest funkcja nauczyciela i świadka.

 

Biblia w liturgii Mszy Świętej,
Edycja Świętego Pawła, 2016.

 


Biblia w Liturgii Mszy Świętej - AdwentKsiążki „Biblia w liturgii Mszy Świętej” z serii W Drodze do Emaus pragną wprowadzić czytelnika w swoiste doświadczenie uczniów idących do Emaus. Każda Msza św. zbudowana jest według schematu wydarzenia z Emaus: najpierw wyjaśnienie Pisma, czyli liturgia słowa, a następnie łamanie chleba, czyli liturgia eucharystyczna. Prezentowana pozycja zawiera zwięzłe objaśnienia wszystkich czytań mszalnych, które pomogą czytelnikom nie tylko zapoznać się z treścią odczytywanych tekstów, ale także pogłębić ich zrozumienie i umożliwić w ten sposób pełniejsze i bardziej świadome uczestnictwo w każdej, nie tylko niedzielnej Eucharystii.