Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

3 NIEDZIELA ADWENTU Rok B (różowy) Nr 58 (13 grudnia 2020)

Wprowadzenie do liturgii

 

NAJGŁĘBSZY POWÓD RADOŚCI

Radość jest naturalną potrzebą człowieka. Przeżywamy ją, gdy czujemy się szczęśliwi. Największym, niewyczerpanym źródłem radości jest obecność Boga. Możliwość spotkania Go. Jego bliskość, troska, dialog, czułość ojcowska i miłość, która nadaje blask naszym dniom. Bóg jest blisko.

Radości ziemskie są ulotne. Równie szybko przemijają, jak rodzą się w sercu. Izajasz mówi o najgłębszym źródle nieprzemijającej radości. Jest nim zbawcze działanie Boga [I czytanie]. Świadomość, że nie jest się skazanym na samotność. Tam, gdzie jest Bóg, człowiek czuje się bezpiecznie. Jego serce wypełnia pokój, radość, poczucie bycia potrzebnym i kochanym.

Do radości wzywa chrześcijan św. Paweł [II czytanie]. Jako sposób jej pielęgnowania wskazuje modlitwę. Wraz z troską o prawość sumienia pozwala ona człowiekowi nigdy nie utracić radości. Tam gdzie jest żywa komunia z Bogiem, tam rodzi się radość i pokój serca.

Ewangelia ukazuje wypełnienie się proroctw. To kolejny powód do radości. Bóg jest i działa na rzecz swego ludu. Poprzez Jana Chrzciciela wzywa do prostowania ludzkich dróg [Ewangelia]. Przyszedł On, by objawić ludziom światłość Bożą i wskazać konkretne sposoby jej przyjęcia. To swoisty paradoks: nawrócenie, które uważane jest niekiedy za coś trudnego i wymagającego, staje się powodem radości.

Przeżywając radość z bliskości świąt Bożego Narodzenia, nie zmarnujmy pozostałego czasu Adwentu. Zintensyfikujmy duchowe przygotowania do przyjęcie Chrystusa, a wtedy nasza radość świąteczna będzie pełna i trwała.

ks. Zbigniew Sobolewski