Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

1 NIEDZIELA ADWENTU Rok B (fioletowy) Nr 56 (29 listopada 2020)

Wprowadzenie do liturgii

 

ODDAŁEŚ NAS W MOC NASZEJ WINY

 

By wyjść z mroku samotności, lęku, zwątpienia i rozpaczy trzeba uwierzyć w kogoś, kto jest większy od nas. Zwrócić się do Boga Zbawiciela – tego, który odmienia los człowieka poddanego licznym zniewoleniom. W czasie Adwentu mamy możliwość duchowego przeżycia historii narodu wybranego w sobie. Podjęcia wewnętrznej wędrówki, która doprowadzi nas do Chrystusa.

 

Dramatyczną sytuację, w jakiej znalazł się naród wybrany, opisuje prorok Izajasz [pierwsze czytanie]. Jest to również doświadczenie każdego człowieka, uwikłanego w grzech, zniewolonego bałwochwalstwem, błąkającego się w ciemnościach niewiary. Człowiek jest nieszczęśliwy, ponieważ odszedł od Boga. Bez Niego pobłądził, a jego życie utraciło smak. Modlitwa Izajasza jest wyznaniem bezsilności i zawierzenia. Prorok wie, że o własnych siłach nie naprawi zła, nie odbuduje utraconej przyjaźni z Bogiem. Stąd wołanie, by Bóg zbawił swój grzeszny lud. Podobną prośbę zawierają słowa psalmu: „Wzbudź swą potęgę i przyjdź nam z pomocą”.

Adwent jest czasem naszego wychodzenia z ciemności grzechu. Wołaniem o nowe życie. [psalm responsoryjny]. Jest pragnieniem łaski, ubogaceniem w Chrystusie [drugie czytanie]. Jest czasem oczekiwania, by w pełni objawił się w nas Chrystus.

Ewangelia wzywa do zaangażowania się i współpracy z Tym, który przychodzi każdego dnia i który przyjdzie przy końcu ludzkiej historii. Trzeba zatem, byśmy w Adwencie zerwali z gnuśnością, rozleniwieniem duchowym czy też obojętnością w wierze. Sam Chrystus wzywa: „uważajcie i czuwajcie” [Ewangelia], polecając stanowczo, byśmy zatroszczyli się o swoje zbawienie.

Prośmy Pana o łaskę owocnego przeżycia Adwentu. O nawrócenie, czyli usunięcie przeszkód, które oddzielają nas od Niego, oraz o wzrastanie w miłości, która pozwoli ze spokojem i radością oczekiwać dnia Jego przyjścia w chwale.

ks. Zbigniew Sobolewski