Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

21 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 42 (23 sierpnia 2020)

Katecheza

Zbawianie przez szkołę
Święty Józef Kalasancjusz (1557-1648)
cz. 1

Rzadki to wypadek, iż jakiś święty jest otaczany takim szacunkiem i kultem, że jego nazwisko staje się imieniem nadawanym dzieciom. Na naszym gruncie nazwisko Calasanz spolszczono jako Kalasancjusz lub Kalasanty i taką formę uzyskało też samo imię. Sam Święty ze względu na ogrom doświadczeń, jakich zaznał pod koniec życia, został określony Hiobem XVII wieku.

Przyszedł na świat w 1556 r. (lub rok później) w aragońskiej wiosce Peralta de la Sal jako najmłodsze z ośmiorga dzieci. Wcześnie zapragnął zostać kapłanem. Zamiar ten spotkał się z aprobatą rodziców, którzy posłali syna do szkoły prowadzonej przez trynitarzy. Po jej ukończeniu Józef rozpoczął studia z zakresu prawa i filozofii na uniwersytecie w Leridzie. Cztery lata potem przyjął tonsurę i rozpoczął studia teologiczne, które kontynuował w Walencji i Alcalá de Henares. Rok 1580 stał się dla niego czasem próby: zmarła jego matka i brat, a ojciec nalegał, aby porzucił powołanie i zajął miejsce dziedzica rodu. Ostatecznie ciężka choroba Józefa i uczyniony przezeń ślub, że jeśli wyzdrowieje, to definitywnie poświęci się Bogu, przełamały opór ojca. W 1583 r. został wyświęcony na kapłana i rozpoczął karierę na dworach biskupich.

Za sennym drogowskazem

W tym czasie święty zobaczył siebie w sennej wizji, jak w Rzymie naucza ubogie dzieci; od tego czasu słyszy w sercu głos: „Józefie, idź do Rzymu!”. Po uzyskaniu doktoratu zrealizował ten zamiar w 1592 r. Jego celem było początkowo otrzymanie od Stolicy Świętej dochodowej kanonii. Ponieważ sprawa się przeciągała, Józef zaangażował się w działalność charytatywną wśród rzymskiej biedoty. Szczególną troską otaczał dzieci, dla których w parafii św. Doroty na Zatybrzu otworzył pierwszą w dziejach bezpłatną szkołę (1597 r.). Był w niej nauczycielem, kapelanem, woźnym i kwestarzem na jej utrzymanie.

Szybko jednak spostrzegł, że do tak ogromnego przedsięwzięcia potrzeba wielu ludzi oddanych całym sercem zadaniu kształcenia ubogich. Tak narodziła się Kongregacja Ubogich Kleryków Regularnych Matki Bożej Szkół Pobożnych (od łacińskiego piarum – czyli pobożnych – popularnie nazywanych pijarami).

br. Marek Urbaniak, brat szkolny