Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

16 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 36 (19 lipca 2020)

Liturgia słowa

Autor natchniony Księgi Mądrości potrafi uchwycić sposób istnienia Boga. Bóg istnieje tak, jak istnieje Dobro, bo w swej istocie jest tylko Miłością. To jest jedyny sposób istnienia, jaki Bóg zna – „wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz”. Bóg przekracza człowieka w nieporównywalnej z niczym inności. Poznając sposób istnienia Boga, człowiek odkrywa zdumiony, że On „po występkach daje nawrócenie”.

PIERWSZE CZYTANIE    (Mdr 12, 13. 16-19)

Czytanie z Księgi Mądrości

Panie, nie ma oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim, abyś miał dowodzić, że nie osądziłeś niesprawiedliwie.

Twoja bowiem moc jest podstawą Twej sprawiedliwości, wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz. Moc swą przejawiasz wobec tych, co nie wierzą w pełnię Twej potęgi, i karzesz zuchwalstwo tych, co ją znają. Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy móc, gdy zechcesz.

Nauczyłeś lud swój tym postępowaniem, że sprawiedliwy powinien miłować ludzi. I wlałeś synom swym wielką nadzieję, że po występkach dajesz nawrócenie.

Oto słowo Boże.

PSALM    (Ps 86, 5-16a)

Modlitwa Psalmisty jest próbą uchwycenia wewnętrznej tożsamości Boga. Przymioty, które określają Boga: dobroć, łaskawość, miłosierdzie, łagodność i wierność, są równocześnie najgłębszymi pragnieniami tego, czego chce doświadczyć ludzkie serce. Świadom własnej kruchości człowiek wyczuwa, że tylko wobec takiego Oblicza może liczyć na własne zbawienie. Jest ono owocem „zmiłowania się Boga”, a nie osobistego sukcesu człowieka.

Refren: Panie, Ty jesteś dobry i łaskawy.
Ty, Panie, jesteś dobry i łaskawy, *
pełen łaski dla wszystkich,
   którzy Cię wzywają.
Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją *
i zważ na głos mojej prośby.   
Ref.


Przyjdą wszystkie ludy
   przez Ciebie stworzone, †
i Tobie, Panie, oddadzą pokłon, *
będą sławiły Twe imię.
Bo Ty jesteś wielki i czynisz cuda, *
tylko Ty jesteś Bogiem.   
Ref.


Ale Ty jesteś, Panie,
   Bogiem łaski i miłosierdzia, *
do gniewu nieskory, łagodny
   i bardzo wierny.
Wejrzyj na mnie *
i zmiłuj się nade mną.   
Ref.


DRUGIE CZYTANIE    (Rz 8, 26-27)

Doświadczenie słabości w naturze ludzkiej nie stanowi dla Boga zasadniczego problemu. Prawdziwym dramatem w życiu człowieka nie są jego ludzkie słabości, ale życie poza zasięgiem Ducha Świętego. On „przychodzi z pomocą”, wyręczając niejako człowieka, modli się w tych, którzy nie potrafią się modlić. Chrześcijanie nie są specjalistami od pobożności, ale pokorną przestrzenią działania Ducha Świętego, który ciągle „przyczynia się za nimi”.

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.

Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ   


Aklamacja:    Alleluja, alleluja, alleluja.
Wysławiam Cię, Ojcze,
    Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa
    objawiłeś prostaczkom.
Aklamacja:   
Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA    krótsza, (Mt 13, 24-30)

Królestwo niebieskie utkane jest z kontrastów. Jezus przekonuje swoich słuchaczy, że nie istnieje rzeczywistość czystego dobra albo absolutnego zła. Dobre nasienie i chwast przeplatają się wzajemnie na tym samym polu, tworząc realizm ludzkiego życia. Ewangelia zaprasza człowieka do zaakceptowania tej rzeczywistości. W Bogu nie ma ducha brutalnego radykalizmu, On kieruje się duchem cierpliwej mądrości: „nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy”.

+ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.

A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?”. Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”.

A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».

Oto słowo Pańskie.

Zamów prenumeratę z dostawą do domu:
https://www.edycja.pl/dokumenty/dzien-panski-prenumerata/prenumerata