Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO Rok C (biały) Nr 28 (2 czerwca 2019)

Liturgia słowa


Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego utwierdza nas w wierze, że jesteśmy umiłowani i wywyższeni w ludzkiej naturze. Sam Syn Boży, prawdziwy Bóg i Człowiek wstępuje do nieba na oczach wpatrujących się w niebo uczniów. Módlmy się o to, byśmy coraz lepiej odpowiadali na obdarowanie nas tak wielką godnością.


PIERWSZE CZYTANIE (Dz 1, 1-11)

Autor Dziejów Apostolskich jest bardzo skrupulatny. Opisuje historię Jezusa z Nazaretu oraz jego nauczanie aż do Wniebowstąpienia, które kończy okres ziemskiej działalności Jezusa. Zapisuje ważne słowa, które mówią o nas. Jesteśmy tymi, do których Pan Jezus posłał swoich apostołów jako świadków, aż na krańce ziemi. Teraz kolej na nasze świadectwo.

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenie apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.
     A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: «Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».
     Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?». Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».
     Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 47)

Klaskanie jest dla nas wyrazem wielkiego uniesienia i radości. O tym geście mówi dzisiejszy psalm. Chcemy modlić się tym wszystkim, czym jesteśmy, wznosząc dłonie do Boga, który patrzy na nas z miłością. Chrystus wstępuje do nieba i zasiada na tronie serc wszystkich, którzy żyją dobrze, czyniąc dobro.

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Albo: Alleluja.

     Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
     radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
     bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
     jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

     Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
     Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
     Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
     śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

     Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
     hymn zaśpiewajcie!
     Bóg króluje nad narodami, *
     Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.


DRUGIE CZYTANIE (Hbr 9, 24-28; 10, 19-23)

Jesteśmy zachęcani dzisiaj do wypraszania Ducha mądrości i zrozumienia. Dary te są niezbędne do wiernego przeżywania konkretnego powołania. Wypełnianie powołania jest drogą do największej chwały, która czeka na nas, a którą wysłużył nam Pan Jezus swoją śmiercią i zmartwychwstaniem. Bóg działa z potęgą i siłą, którą widzimy jedynie oczami serca.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.
     A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.
     Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 28, 19a. 20b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody,
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (Łk 24, 46-53)

Zmartwychwstanie Pana Jezusa dokonało się w Jerozolimie. Z tego miasta apostołowie wyruszą na całą ziemię. Sam Chrystus obiecuje dać im moc z wysoka, obiecuje Ducha. Rozstanie z wstępującym do nieba Jezusem staje się błogosławieństwem. Jezus i dzisiaj błogosławi nam na naszą codzienność, na nasze zadanie pokornego świadczenia o Jego zmartwychwstaniu.

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:
     «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście tego świadkami.
     Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka».
     Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
     Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Oto słowo Pańskie.