Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

2 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 4 (20 stycznia 2019)

Liturgia słowa

Boże wezwanie do nawrócenia jest wyrazem miłości do człowieka, bo to człowiek bez Boga gubi się i żyje w niepokoju, że jego życie jest puste. Wezwanie to jest, bardziej niż przestrogą przed czymś przykrym, zapowiedzią dobra i szczęścia, jakie daje nam bycie blisko Boga. Radość komunii z Nim rozlewa się na wspólnotę, Kościół. Tym bardziej członki Ciała Chrystusa są razem, im bliżej są Głowy.

PIERWSZE CZYTANIE  (Iz 62, 1-5)
Izrael po niewoli babilońskiej musiał podźwignąć się nie tylko ze zniszczeń okresu politycznej niewoli, ale też z moralnego odrętwienia. Potrzebował głosu, który obudzi w nim nadzieję na nawrócenie, wytyczy drogi prowadzące z powrotem ku Bogu. Prorok głosi dobrą nowinę: Jerozolima może być wierną Bogu oblubienicą, może świecić światu swą wiernością.


Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.
Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.
Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.
Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.
Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 96)
Izrael miał świadomość swego powołania, by dochować wierności Bogu, by swym życiem ukazywać świętość Boga, która czyni Go całkowicie innym od skażonego złem świata. Czas niewoli, choć trudny i bolesny, pokazał konieczność głoszenia świętości i wspaniałości Boga, króla całej ziemi, wszystkim narodom. Najlepszą formą przekazu wiary jest szczere wielbienie Boga całym swym życiem.

Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, *
sławcie Jego imię,

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. *
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda *
 pośród wszystkich ludów.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, *
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu. *
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, *
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, *
będzie sprawiedliwie sądził ludy.   


DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 12, 4-11)
Różnorodność jest piękna, ale bardzo trudna. Bogactwo darów i uzdolnień, a przez to zainteresowań, jest inspirujące, ale budzi też frustrację. W świecie jednolitym żyje się łatwiej, choć nudniej. To Duch Święty chce nam dać życie bogate w Jego dary udzielane różnym osobom, a przede wszystkim nauczyć nas radowania się dobrem, którego nie otrzymałem, a które otrzymał ktoś inny.


Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkim.
Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków.
Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (2 Tes 2, 14)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 2, 1-11)
Choć na weselu w Kanie galilejskiej było wielu gości, to cud zauważyli nieliczni: uczniowie Jezusa i słudzy, którzy wykonywali Jego polecenia. Zainteresowani zabawą, radością stołu i towarzystwa, nie widzą niczego, co nie dotyczy ich przyjemności. Cuda widzą Ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je. By je zobaczyć, trzeba najpierw szukać Boga, a nie sensacji czy nadzwyczajności.

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina».
Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?».
Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».
Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.
Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi.
Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli.
Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory».
Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.
Oto słowo Pańskie.