Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEJ BOŻEJ RODZICIELKI MARYI Rok C (biały) Nr 1 (1 stycznia 2019)

Liturgia słowa

Radość z Bożego Narodzenia, która rozciąga się na osiem dni, dziś w jakimś sensie osiąga swe apogeum. Na progu nowego roku staje przed nami Maryja ze swym Boskim Synem, ze względu na którego została obdarzona pełnią łaski. To z Nią wchodzimy w ten czas, który jest przed nami, bo Jej przewodnictwo zapewni szczęśliwą drogę i pewne dojście do celu – Ona bowiem zawsze wskazuje na Jezusa.

PIERWSZE CZYTANIE    (Lb 6, 22-27)

W pierwszych chwilach nowego roku Bóg chce obdarzyć nas najcenniejszym darem – swym błogosławieństwem. Czym ono jest? Czyż nie Jego łaską, która czyni nas istotami prawdziwie szczęśliwymi, trwającymi w świetle Jego życiodajnego spojrzenia? Tak – Bóg obdarza nas hojnie, bo Jego miłosierdzie nie zna granic. To w Nim zaczynamy naprawdę istnieć oraz rozwijać się w pokoju i radości.

Czytanie z Księgi Liczb
Pan mówił do Mojżesza tymi słowami: «Powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto macie błogosławić Izraelitom. Powiecie im: „Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem”.
Tak będą wzywać imienia mojego nad Izraelitami, a Ja im będę błogosławił».
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 67, 2-3. 5 i 8)
Jako dzieci Boże pragniemy obecności i opieki Boga. Gdy o nie prosimy, zawsze zostajemy wysłuchani, jeśli tylko nasza prośba płynie z serca szczerego i pokornego. Człowiek obdarzony Bożym błogosławieństwem jest tak przepełniony łaską, że chce ją obwieszczać innym ludziom i całemu światu. Jest to bowiem radość, która jeszcze bardziej się pomnaża, gdy się nią dzielimy.

Refren: Bóg miłosierny niech nam błogosławi.

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi; *
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę, *
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.    

Niech się narody cieszą i weselą,
bo rządzisz ludami sprawiedliwie *
i kierujesz narodami na ziemi.
Niechaj nam Bóg błogosławi,
*
niech cześć Mu oddają wszystkie krańce ziemi.  

DRUGIE CZYTANIE (Ga 4, 4-7)
Wielka jest tajemnica naszego usynowienia przez Boga. To niepojęte misterium dokonuje się w Chrystusie – w Nim mamy śmiały przystęp do Ojca. Odwieczne wołanie ludzkości zostało wysłuchane i w pełni czasów skonkretyzowało się w osobie Bożego Syna przyjmującego ludzką naturę. On ją wprowadza w przestrzeń Bóstwa, przez co stajemy się przybranymi synami Ojca i dziedzicami dóbr należnych Chrystusowi.

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów
Bracia:
Gdy nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z Niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, byśmy mogli otrzymać przybrane synostwo.
Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg zesłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: «Abba, Ojcze!». A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Hbr 1, 1-2a)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Wielokrotnie przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków,
a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Łk 2, 16-21)
Posłuszeństwo Bożemu objawieniu doprowadza pasterzy do spotkania z Dziecięciem. Stają się także pierwszymi głosicielami Jego chwały ukazanej im przez aniołów, która teraz jest tak bardzo ukryta i niedostępna. Maryja śledzi z uwagą wszystkie te wydarzenia i ukrywa usłyszane słowa głęboko w sercu, by tam je rozważać i otwierać się na Boże pouczenie.

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Pasterze pospiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali.
Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.
Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.
Oto słowo Pańskie.