Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

4 NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 61 (23 grudnia 2018)

Katecheza

KOBIECE SERCE
O JEZUSOWYCH PRAGNIENIACH

Święty Jan Paweł II powiedział o siostrach klauzurowych, że są „sercem Kościoła. Przez życie klauzurowe Kościół ukazuje światu przewagę kontemplacji nad działaniem, tego, co wieczne, nad tym, co czasowe”. To serce bije miłością, a miłość jest wszystkim, bo jest nią Bóg (por. 1 J 4, 8). Kobiece serce tętniące miłością, jak żadne inne zdolne jest do kontemplacji, która wyraża się w codziennej posłudze bliźniemu.
„Żyć kontemplacją w sercu świata” – w tych słowach wyraża się sens egzystencji sióstr i ich trwania przy Chrystusie w ukryciu klauzury. Bóg ofiarował każdej kobiecie macierzyńskie, kochające serce – otwarte, czułe, pełne ciepła, troski, serdeczności i przyjęcia. Ze swej natury jest więc predysponowane, by dawać. Siostry powołane do życia klauzurowego, poza Eucharystią i Liturgią Godzin, modlą się swoją obecnością – kontemplują osobę Jezusa. Wpatrując się w Jego Boskie Oblicze, stają się takimi jak On. Tym, co oczyszcza ich serce, jest słowo Boże. Ono umożliwia przyjęcie myśli i uczuć wypełniających serce Boga. Wsłuchiwanie się w bicie serca Jezusa jest wyrazem tęsknoty, „donośnym wołaniem”, by Jego pragnienia stały się osobistymi pragnieniami. To paradoks, że słuchanie staje się „niemym krzykiem”, który nie pozostaje u Boga bez odpowiedzi. On pragnie dawać się człowiekowi; szukać i zbawiać grzeszników. Posługuje się jednymi, by ocalić innych. Modlitwa wybiega daleko poza wszelkie granice i przekracza to, co wydaje się być nieprzekraczalne.
Zastanawia kwestia, kto jest bardziej wolny: siostra za klauzurą czy osoba świecka, żyjąca poza murami klasztoru? Siostra poświęca swe życie Bogu w pełnej wolności, ceni tę wolność i nie pozwala się niczemu zniewalać. Pielęgnuje relację z Panem i zabiega o jak najbliższe przylgnięcie do Niego. Trwa na modlitwie także podczas pracy, ponieważ modlitwa i działanie nie zaprzeczają sobie, lecz ze sobą harmonizują. Praca to środek uświęcenia oraz po prostu źródło utrzymania. Owoce modlitwy przenosi w szarą codzienność, wplata w zwykłe czynności. Przez wierność powierzonym sobie obowiązkom, tym pozornie mało istotnym rzeczom, współpracuje w dziele zbawienia świata, chcąc jak Jezus usprawiedliwiać, zbawiać, przebaczać, dawać życie. Słuchając o ludzkich troskach i problemach, okazuje zrozumienie, daje w zamian pokój Boży i radość oraz zapewnienie o modlitwie. Żyjąc w czystości, pozostaje płodna duchowo. Jest zwykłym człowiekiem, który wybrał Boga i dokłada wszelkich starań, by temu wyborowi pozostać wierna.

s. Ludwika Synkowicz