Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

2 NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 59 (9 grudnia 2018)

Katecheza

STOPY NA ZIEMI, MYŚLI W NIEBIE

Stopy na ziemi, myśli w niebie – te słowa w wymowny sposób oddają istotę kontemplacji, która może być udziałem każdego człowieka. Bo każdy na swój sposób – mniej lub bardziej świadomy – szuka Boga. Wszyscy mamy ten sam cel, lecz prowadzą do niego różne drogi.
Podstawą jest zrozumienie, że serce nie znajdzie zaspokojenia, jak tylko w Bogu. Ta świadomość sprawia, że rodzi się w nas pragnienie bliskości Boga oraz pełnienia Jego woli. Obranie takiego kierunku prowadzi najpewniej w ramiona Ojca.
Celem naszego życia jest zjednoczenie z Bogiem, co jest równoznaczne z osiągnięciem świętości. To ostatecznie pełnia radości z przebywania z Ojcem niebieskim przez całą wieczność.
Jezus Chrystus przez swoją Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie wysłużył nam życie wieczne. Jest ono w zasięgu każdego człowieka. Jedyne, czego od nas oczekuje, to miłość. On sam jest jej najlepszym nauczycielem, ponieważ nie z innego powodu, jak tylko z miłości oddał swe życie dla naszego zbawienia.
Wszyscy uczymy się miłości na kolanach: wpatrując się w życie Jezusa, kontemplując Jego postawę i zachowanie w konkretnych sytuacjach. Kontemplując Jego Oblicze, stajemy się do Niego podobni. Wtedy śmiało wychodzimy do drugiego człowieka, by dawać siebie. To jest czysta Ewangelia.
Szczególny wymiar kontemplacji dotyczy osób konsekrowanych, które poświęciły całe swoje życie Bogu. Warto tutaj wspomnieć o rzeszach kobiet wybierających drogę życia konsekrowanego w klasztorach klauzurowych. Dusze, które Pan obdarzył tego rodzaju powołaniem, które usłyszały wezwanie do życia kontemplacyjnego, pragną kochać i być jak najbliżej Niego.
W życiu kontemplacyjnym ważną rolę odgrywa klauzura, która wyznacza granicę tego, co nieprzekraczalne, jest symbolem ukrycia boskich tajemnic, przestrzenią wybrania, przez którą łatwiej jest zrozumieć wielki sens takiej wyłącznej miłości.
Cechą charakterystyczną życia klauzurowego jest krata, która symbolizuje całkowitą przynależność do Chrystusa, oznacza, że właśnie On jest spełnieniem pragnień i tęsknot kobiecego serca. Chociaż krata kojarzy się z oddzieleniem od świata, to jednak świat – jego troski, problemy, cierpienia, jest obecny w modlitwach sióstr, które oddane kontemplacji stąpają po ziemi, lecz myślą i sercem są w niebie.

s. Ludwika Synkowicz, bernardynka