Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

1 NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 58 (2 grudnia 2018)

Wprowadzenie do liturgii

 

 Wyruszam w Drogę

Gdy wyruszam w podróż zabieram z sobą tylko to, co niezbędne. Zostawiam niepotrzebny balast. Napełniony nadzieją, bo oto wydarza się coś nowego, ruszam!
Dobry i łaskawy Pan Bóg zaprasza mnie w czas Adwentu na duchową Drogę. Pierwsze, co muszę uczynić, to odkryć, że jestem grzesznikiem. A Pan Bóg „wskazuje drogę grzesznikom” (Ps 25, 8). Ruszam z radością bo „oto nadchodzą dni” (Jr 33, 14) wypełnienia Bożych obietnic. Wchodzę pełen nadziei w czas łaski. 
Każda podróż to oczekiwanie. W Adwencie oczekuję narodzenia Jezusa. Lecz uczę się też oczekiwania powtórnego przyjścia Jezusa. „Nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą” (Łk 21, 27). Przez regularną modlitwę odnawiam moje życie duchowe. Dzięki Duchowi Świętemu odkrywam moją godność dziecka Bożego.
Potrzebuję tego na trudy codzienności. Również przygotowuje mnie to na trudny czas poprzedzający przyjście Jezusa. „Aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa” (1Tes 3, 13). 
W drodze Adwentu towarzyszy mi Maryja Niepokalana. Ona oczekuje narodzenia swego Syna, a jedocześnie wspiera mnie w moich walkach duchowych. Maryja swą czystością ochrania mnie jak płaszczem. Przy niej jestem bezpieczny.
Maryja przypomina, że jest Matką moją i moich bliźnich. I uczy mnie ludzkiej wrażliwości. Co mogę zrobić? Mogę zacząć od modlitwy: za bezdomnych, bezrobotnych, niepełnosprawnych. Modlitwa wstawiennicza przypomina mi, że droga Adwentu, którą rozpoczynam, jest wspólną drogą z moimi braćmi i siostrami.
o. Tomasz Słowiński, dominikanin