Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

31 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 54 (4 listopada 2018)

Liturgia słowa

Świat potrzebuje miłości. To z niej wypływa pokój, prawdziwy dobrobyt i rozkwit tak jednostek jak i społeczeństw. Często jednak owa miłość jest wypaczona, sprowadzana do doraźnej przyjemności i zadowolenia. Dzieje się tak, gdy nie czerpiemy jej od Boga. To, co sami staramy się stworzyć, to tylko jej namiastki, które nie wypełniają nieskończonych pragnień naszego serca.

PIERWSZE CZYTANIE (Pwt 6, 2-6)

Bojaźń Boża i miłość idą w parze. Ta pierwsza nie jest bowiem lękiem, ale wyrazem szacunku, czci i pietyzmu w relacji ze Stwórcą. Miłość natomiast jest źródłem wszystkich tych postaw. Wezwani do słuchania, stajemy przed Panem jako ci, którym złożone są wielkie obietnice. Ich wypełnienie ze strony Boga jest pewne – z naszej natomiast zależy od tego, do jakiego stopnia się na nie otworzymy.
 
Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa
Mojżesz tak powiedział do ludu:
«Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i prawa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom po wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć.
Słuchaj, Izraelu, i pilnie tego przestrzegaj, aby ci się dobrze powodziło i abyś się bardzo rozmnożył, jak ci przyrzekł Pan, Bóg ojców twoich, że ci da ziemię opływającą w mleko i miód.
Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie. Będziesz więc miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci nakazuję».
Oto słowo Boże.
 
PSALM (Ps 18, 2-3a. 3bc-4. 47 i 51ab)
Gdy napełnia nas Boża łaska, z naszych serc wyrywa się pełne gorliwości wyznanie wiary i miłości. Tak – to Pan jest naszą mocą, skałą i tarczą. W Nim jest nasze pełne zwycięstwo nad wszelkim złem. To Duch Pański pozwala nam rozpoznać te dary i rozradować się nimi. Pozwólmy się Jemu poprowadzić, by z wdzięcznością wyśpiewać nasze uwielbienie.
 
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.
 
Miłuję Cię, Panie, *
Mocy moja,
Panie, Opoko moja i Twierdzo, *
mój Wybawicielu.
 
Boże, Skało moja, na którą się chronię, *
Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały, *
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.
 
Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka, *
niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi *
i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca.
 
DRUGIE CZYTANIE (Hbr 7, 23-28)
Dar kapłaństwa Chrystusa jest dla nas gwarantem naszego zbawienia. Potrzebujemy bowiem Pośrednika między nami a Bogiem, gdyż jako stworzenia jesteśmy nieskończenie oddaleni od Stwórcy. Grzech uczynił nieprzekraczalną przepaść między nami. Bóg-Człowiek, Jezus Chrystus, dokonał jednak tego, co było niemożliwe. Zbliżając się przez Niego do Boga, mamy otwartą drogę ku zjednoczeniu z Nim.
 
Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Bracia:
Wielu było kapłanów poprzedniego Przymierza, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu. Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo wciąż żyje, aby się wstawiać za nimi.
Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest zobowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie. Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, ustanawia arcykapłanem Syna doskonałego na wieki.
Oto słowo Boże.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 14, 23)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (Mk 12, 28b-34)
Słuchaj, a będziesz miłował. Tak można streścić przesłanie cytowanego przez Jezusa fragmentu. Gdy bowiem otworzymy się na Boga, Jego słowo i wolę, zaczniemy Go coraz lepiej poznawać. Odczytując Jego mądrość i miłość w naszym życiu, usposabiamy się do dania Mu odpowiedzi naszą miłością i pełnym czci oddaniem. Gdy miłość ogarnia nas całych, wtedy spełniamy pierwsze i największe przykazanie.
 
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?».
Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».
Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».
Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.
Oto słowo Pańskie.