Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 4 (19 stycznia 2003)

Katecheza

Ocalić nienarodzonych

Podczas jednej z audiencji generalnych Ojciec Święty przestrzegał: "Jeżeli matce wolno zabić własne dziecko, cóż może powstrzymać ciebie i mnie, byśmy się nawzajem nie pozabijali? (...) Przeraża mnie myśl o tych wszystkich, którzy zabijają własne sumienie, aby móc dokonać aborcji. Po śmierci staniemy twarzą w twarz z Bogiem, Dawcą życia. Kto weźmie odpowiedzialność przed Bogiem za miliony dzieci, którym nie dano szansy na to, by żyły, kochały i były kochane? (...) Dziecko jest najpiękniejszym darem dla rodziny, dla narodu. Nigdy nie odrzucajmy tego daru Bożego" (za: "L’Osservatore Romano", wyd. pol., nr 11/1994). Najpełniej papieską naukę o obronie życia ukazuje encyklika Evangelium vitae. Stanowi ona dramatyczne wezwanie do wszystkich ludzi, aby bronili życia przed cywilizacją śmierci. Ten ewangeliczny krzyk w obronie najsłabszych istot jest zarazem upomnieniem skierowanym do wierzących i niewierzących, że nasza cywilizacja zbliża się do niebezpiecznego zakrętu, za którym jest już tylko obszar panowania kultury śmierci. Papież w tej encyklice, określając precyzyjnie cywilizację śmierci, wzywa do odważnego głoszenia kultury życia. "Bronić życia i umacniać je, czcić je i kochać - oto zadanie, które Bóg powierza każdemu człowiekowi, powołując go - jako swój żywy obraz - do udziału w Jego panowaniu nad światem". Jan Paweł II przypomina, że w ludzkim rodzicielstwie jest obecny sam Bóg. Dlatego, zdaniem Ojca Świętego, akceptacja aborcji jest znakiem groźnego kryzysu ludzkiego zmysłu moralnego. "Oświadczam, że bezpośrednie przerywanie ciąży, to znaczy zamierzone jako cel czy jako środek, jest zawsze poważnym nieładem moralnym - zaznaczył Jan Paweł II. - Stąd też prawo cywilne musi być zgodne z prawem moralnym, natomiast sumienie człowieka ma zawsze prymat nad prawem stanowionym". Według Jana Pawła II: "Dzisiejszy świat stał się areną bitwy o życie. Trwa walka między cywilizacją życia a cywilizacją śmierci. Dlatego tak ważne jest budowanie kultury życia. Miarą cywilizacji jest stosunek do życia. Cywilizacja, która odrzuca bezbronnych, zasługuje na miano barbarzyńskiej, choćby nawet miała wielkie osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne oraz naukowe" (Kalisz, 1997 r.). Najważniejsze więc z zadań dla Polski łączyłoby się z obroną życia. Skoro świat stał się areną bitwy o życie, a miarą cywilizacji - miarą uniwersalną, ponadczasową, obejmującą wszystkie kultury - jest jej stosunek do życia, Polska mając ustawę broniącą życia od poczęcia byłaby krajem kultury życia, także krajem pokoju, wszak "największym niebezpieczeństwem zagrażającym pokojowi - jak uważa Papież - jest dzisiaj aborcja". W czasach walki z poczętym życiem Jan Paweł II przypomina jedną z najważniejszych kategorii ludzkiego bytu: pojęcia dobra i zła. Jak się wydaje, tę kategorię świat chciałby całkowicie wyeliminować, usunąć również pojęcie sumienia, grzechu, krzywdy... Wspomniał o tym Ojciec Święty w Fatimie podczas beatyfikacji (13 maja 2000 r.) Hiacynty i Franciszka, fatimskich dzieci widzących Matkę Bożą. Papież przywołał w homilii apokaliptycznego smoka, który ogonem zmiata z nieba na ziemię trzecią część gwiazd. Mówił, że "człowiek odsuwając się od Boga, nie może osiągnąć szczęścia, co więcej - niszczy samego siebie", niszczy godność własną i drugiego człowieka.

Czesław Ryszka

 

Panie, pomnóż w nas nadzieję!

Jezu, Boski Mistrzu, uwielbiamy Ciebie jako Umiłowanego przez Ojca, jedyną Drogę ku Niemu. Dziękujemy Ci, żeś się stał naszym wzorem, żeś pozostawił przykłady najwyższej doskonałości i zachęcił ludzi do naśladowania Ciebie na ziemi i w niebie. Rozważamy różne zdarzenia z Twojego ziemskiego życia; ulegle chcemy trwać w Twojej szkole i wprowadzać w życie Twoje pouczenia. Pociągnij nas do siebie, abyśmy krocząc Twoimi śladami i zapierając się samych siebie, szukali jedynie Twojej woli. Pomnóż w nas nadzieję pobudzającą do czynu i pragnienie znalezienia się na Sądzie podobnymi do Ciebie tak, byśmy mogli posiąść Cię w niebie. Amen.

ks. Jakub Alberione