Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

23 NIEDZIELA ZWYKŁA Tydzień Wychowania Rok B (zielony) Nr 45 (9 września 2018)

Liturgia słowa

Boża obecność wśród ludzi jest źródłem nadziei dla świata. Wspomina o niej zarówno prorok Izajasz w sytuacji wygnania Izraelitów do Babilonu, jak i ewangelista Marek, kreśląc obraz uzdrowienia głuchoniemego przez Mesjasza, który „dobrze wszystko uczynił”. Nadzieja pozwala również wznosić hymn uwielbienia na cześć Pana, naszego Stwórcy. Dzisiejsza liturgia słowa stanowi zaproszenie i otuchę dla tych, którzy w Bogu złożyli swoją nadzieję.


PIERWSZE CZYTANIE (Iz 35, 4-7a)
Prorok Izajasz dodaje odwagi narodowi izraelskiemu, który był przygnębiony różnymi nieszczęściami i utrapieniami wygnania do Babilonii. Głęboko wierzy, że Bóg przyjdzie im z pomocą, dokonując głębokiej przemiany. Jej kresem będzie odnowienie wszystkiego w Chrystusie przy końcu czasów. 
 
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by was zbawić».
Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło wykrzyknie. Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód.
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 146, 6c-7. 8-9a. 9b-10)
Psalmista wychwala panowanie Boga w ludzkiej historii, dzięki któremu człowiek nie jest skazany na samego siebie czy też na zwykłe następstwa wypadków pozbawionych konkretnego sensu. Jak zauważa Orygenes, Bóg Stwórca nieba i ziemi, który karmi ubogich chlebem, w pełni zaspokoi ich głód w sakramencie Eucharystii.
 
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
 
Bóg wiary dochowuje na wieki, *
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych, *
wypuszcza na wolność uwięzionych.
 
Pan przywraca wzrok ociemniałym, *
Pan dźwiga poniżonych,
Pan kocha sprawiedliwych, *
Pan strzeże przybyszów.
 
Ochrania sierotę i wdowę, *
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki, *
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.
 
DRUGIE CZYTANIE (Jk 2, 1-5)
Chrześcijanin ma upodabniać się do postępowania Boga, który w swoim dziele zbawienia nie ma względu na osoby. Szczególny przedmiot Bożej troski i mesjańskiego błogosławieństwa stanowią ubodzy, którzy są bogaci z racji swej wiary. 
 
Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła
Bracia moi, niech wiara wasza w Pana naszego, Jezusa Chrystusa uwielbionego, nie ma względu na osoby. 
Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej szacie, a wy spojrzycie na bogato przyodzianego i powiecie: «Ty usiądź na zaszczytnym miejscu», do ubogiego zaś powiecie: «Stań sobie tam albo usiądź u podnóżka mojego», to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotnymi?
Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?
Oto słowo Boże.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 4, 23)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (Mk 7, 31-37)
Cuda Jezusa świadczą o tym, że obietnice mesjańskie nie były pustymi słowami, lecz znakami zbawienia, wypełnieniem proroctw. Uleczenie zewnętrzne jest obrazem uzdrowienia wewnętrznego, bez którego nie ma prawdziwego nawrócenia. Przywrócenie słuchu i mowy głuchoniememu, za którego Jezus modlił się do Boga i wobec którego odczuwał współczucie, od początków Kościoła uważane było za symbol chrztu, który uwalnia od grzechu i pozwala słuchać słowa Bożego, a językowi wyznawać i chwalić Boga.
 
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu.
Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: Otwórz się. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić.
Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali. I przepełnieni zdumieniem mówili: «Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę».
Oto słowo Pańskie.