Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Rok B (biały) Nr 41 (15 sierpnia 2018)

Liturgia słowa

Piętnastego sierpnia Kościół przypomina nam dogmat ogłoszony w 1950 roku przez papieża Piusa XII, wielkiego czciciela Matki Bożej. Chodzi o prawdę wiary katolickiej, „że Maryja, Niepokalana Matka Boga, dopełniwszy biegu ziemskiego życia, została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebieskiej”. Wniebowzięcie jest szczególnym darem Chrystusa Zmartwychwstałego dla Jego Matki. Czytania dzisiejszej uroczystości wiele nam mówią o chwale nieba oraz o uwielbieniu Maryi w tej chwale. Mówią ponadto o naszym powołaniu do zmartwychwstania i radości nieba.

PIERWSZE CZYTANIE (Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10ab)
Niewiasta z Apokalipsy, będąca symbolem zarówno Maryi, która już opowiedziała się za Bogiem, jak i walczącego z szatanem Kościoła, przypomina, że droga do nieba to z jednej strony unikanie grzechu, a z drugiej – życie w stanie łaski uświęcającej. Jak nauczał św. Jan Paweł II – „Maryja, sama w pełni zbawiona i wyniesiona do nieba, nie tylko poprzedza Kościół pielgrzymujący, ale go nieustannie wspiera na drodze ku ostatniej pełni królestwa, kiedy Bóg będzie wszystkim we wszystkich”.
 
Czytanie z Księgi Apokalipsy Świętego Jana Apostoła
Świątynia Boga w niebie się otwarła i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni. Potem ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.
Ukazał się też inny znak na niebie: Oto wielki Smok ognisty, ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów. Ogon jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko.
I porodziła Syna – mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu. Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga.
I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: «Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca».
Oto słowo Boże.
 
PSALM (Ps 45, 7 i 10. 11-12. 14-15)
Na uroczystych zaślubinach króla była także obecna matka i królowa. Psalmista podkreśla, że zajmowała ona miejsce po prawicy syna. Tradycja chrześcijańska zawsze odnosiła ten psalm do Chrystusa, Mesjasza i Króla, który przez dokonaną z miłości zbawczą śmierć na krzyżu poślubił Kościół, swoją Oblubienicę. Ta sama tradycja chrześcijańska widziała też w osobie królowej Maryję, Matkę Chrystusa Króla.
 
Refren: Stoi Królowa po Twojej prawicy.
 
Tron Twój, Boże, trwa na wieki, *
berłem sprawiedliwym berło Twego królestwa.
Córki królewskie wychodzą na spotkanie z tobą, *
królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy.
 
Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, *
zapomnij o swym ludzie, o domu twego ojca.
Król pragnie twego piękna, *
on twoim panem, oddaj mu pokłon.
 
Córa królewska wchodzi pełna chwały, *
odziana w złotogłów.
W szacie wzorzystej prowadzą ją do króla, *
za nią prowadzą do ciebie dziewice, jej druhny.
 
DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 15, 20-26)
Święty Paweł pisze do Koryntian o powszechnym zmartwychwstaniu umarłych w Chrystusie i ostatecznym pokonaniu śmierci w czasie powtórnego przyjścia Jezusa na końcu czasów. Odkupiciel musi kontynuować swoje dzieło, niszcząc najpierw wrogie moce, które trzymały żyjących w niewoli, a następnie śmierć, która jest władczynią umarłych. Konieczność „ażeby królował” wypływa z Bożego planu.
 
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć.
Oto słowo Boże.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Maryja została wzięta do nieba,
radują się zastępy aniołów.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (Łk 1, 39-56)
Ewangelia dzisiejszej uroczystości mówi o wizycie Maryi u Jej krewnej Elżbiety. Kluczowe w tym fragmencie są słowa Maryi z hymnu „Magnificat” o wielkich rzeczach, które Jej uczynił Wszechmogący, oraz zdanie skierowane przez Elżbietę do Maryi: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła”. Drogą do chwały jest ubóstwo, czyli pokładanie swojego życia w Bogu, oraz pokora pozwalająca żyć w prawdzie o sobie i o Bogu. W swej istocie pokora polega na uniżaniu się ludzkiego ducha przed Bogiem i stanowi charakterystyczne znamię dobrego chrześcijanina.
 
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała:
«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».
Wtedy Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim. Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą  wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest imię Jego.
A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
Oto słowo Pańskie.