Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

19 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 40 (12 sierpnia 2018)

Wprowadzenie do liturgii

 Przebiegłość Miłości

„Miłość przyoblekła się w ciało, aby podbić serce człowieka, lecz człowiek rozpoznał Miłość i przybił ją do krzyża. Wtedy Miłość przybrała postać pokarmu. Przemieniła się w chleb i pokornie czekała. Kiedy zgłodniały człowiek go zjadł, Miłość powróciła do swego domu, do serca”.
Ten fragment anonimowej „Legendy o Miłości” próbuje uchwycić pomysłowe szaleństwa Boga. Będąc Miłością, tworzył nowe scenariusze, aby powrócić do człowieka, który niestrudzenie go odrzucał. Niewierność człowieka stawała się dla Boga impulsem twórczym. Miłość w swej przebiegłości, wymyślała nieznane do tej pory scenariusze, aby zadomowić się w jego sercu. Raniona, nigdy się nie obrażała, nie szukała sposobów na wyrównanie rachunków…, lecz stawała się jeszcze bardziej twórcza. I w końcu znalazła sposób: stała się dla człowieka chlebem.
Ten chleb posiada niepowtarzalne wartości odżywcze i smakowe. Pierwszą jego zaletą jest to, że „zstąpił z nieba”, zawiera więc w sobie składniki nieobecne na ziemi. Jest więc chlebem, którego nie da się podrobić, ani pomylić z żadnym innym. Jest chlebem na zakwasie Ducha Świętego, wyrobionym rękami Ojca. Kolejnym jego atutem jest to, że jest „chlebem życia”. Nie jest więc chlebem dla podtrzymania życia, ale życie człowieka karmi swoim życiem. W końcu jest „chlebem żywym”, czyli jego spożywanie prowadzi do osobowego spotkania, zaprasza, aby nawiązać z nim relację. Dlatego spożywanie tego chleba jest komunią.
Czy moja miłość jest równie przebiegle twórcza, czy szuka uporczywie sposobu, aby dotrzeć do swego domu, czyli serca drugiego człowieka?
 
ks. Roman Mleczko, paulista