Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

16 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 37 (22 lipca 2018)

Liturgia słowa

W miesiącu wakacyjnym słyszymy Jezusowe słowa: „Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco”. Zachęta ta jest wypowiedziana w chwili, gdy Apostołowie wrócili z pierwszej wyprawy misyjnej, a gorliwość podczas pierwszego żniwa przynaglała do wielkiej aktywności.

 
PIERWSZE CZYTANIE (Jr 23, 1-6)
Mało, a wydaje się, że w ostatnich czasach nawet coraz mniej, jest pasterzy spełniających Bożą obietnicę: „Dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie” (Jr 3, 15), a także sprawiedliwie. Pamiętajmy, że Bóg zawsze spełnia swe przyrzeczenia; i takiego Pasterza już dał – jest Nim Syn Boży, Jezus Chrystus.
 
Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
Pan mówi: «Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce z mojego pastwiska».
Dlatego tak mówi Pan, Bóg Izraela, o pasterzach, którzy mają paść mój naród: Wy rozproszyliście moje owce, rozpędziliście i nie zajęliście się nimi. Oto Ja się zajmę nieprawością waszych uczynków.
Ja sam zbiorę Resztę mych owiec ze wszystkich krajów, do których je wypędziłem. Sprowadzę je na ich pastwisko, aby były płodne i liczne. Ustanowię zaś nad nimi pasterzy, by je paśli; i nie będą się już więcej lękać ani trwożyć, ani trzeba będzie szukać którejkolwiek.
Oto nadchodzą dni, kiedy wzbudzę Dawidowi Odrośl sprawiedliwą. Będzie panował jako król, postępując roztropnie, i będzie wykonywał prawo i sprawiedliwość na ziemi. W jego dniach Juda dostąpi zbawienia, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. To zaś będzie imię, którym go będą nazywać: „Pan naszą sprawiedliwością”».
Oto słowo Boże.
 
PSALM (Ps 23, 1b-3a. 3b-4. 5. 6)
To chyba najbardziej znany psalm, często wykorzystywany w literaturze, malarstwie i filmie. Przebija z niego wielka ufność w Bożą opiekę i szczęście przebywania tam, dokąd On prowadzi. Tam, na zielonych pastwiskach, znajdziemy dostatek, orzeźwiające wody, właściwe ścieżki, zastawiony stół. Przedsmak tej niebiańskiej radości, trwającej po najdłuższe czasy, daje nam Eucharystia.
 
Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie. *
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.
Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.
 
DRUGIE CZYTANIE (Ef 2, 13-18)
Jezus wprowadził pokój między nami, burząc mur rozdzielający ludzkość, czyli wrogość. On wziął ją na siebie, aby dać nam swoją sprawiedliwość. Dokonało się to przez Jego krew, która w pełni przywraca życie tam, gdzie już go nie ma. Jest to działanie zapowiedzianego Dobrego Pasterza, dzięki któremu staliśmy się bliscy Bogu i zostaliśmy nowymi stworzeniami w Duchu.

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Bracia:
W Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.
On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.
A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.
Oto słowo Boże.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. J 10, 27)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Moje owce słuchają mojego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (Mk 6, 30-34)
„Zlitował się nad nimi” – to krótkie stwierdzenie pokazuje Jezusowe współodczuwanie. Chrystus zna potrzeby i pragnienia ludu. Dzięki miłości odczuwa to wszystko. Dlatego pomiędzy ludem a Nim samym zawiązuje się swoista solidarność w boleści i życiowym dramacie. Z tych trudności On jako Dobry Pasterz wyprowadza na zielone pastwiska.

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.
Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili.
Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.
Oto słowo Pańskie.