Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

15 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 36 (15 lipca 2018)

Liturgia słowa

Chrześcijaństwo to radosna odpowiedź na miłość Boga. W dzisiejszej kolekcie modlimy się, by chrześcijanie odrzucili wszystko, co się sprzeciwia ich godności. Radosna odpowiedź Bogu, stoi w sprzeczności z kroczeniem innymi drogami niż drogi sprawiedliwości. Potrzeba nieustannej modlitwy, karmienia się Ciałem i Krwią Pana, abyśmy byli wierni, chłonęli naukę Mistrza i jak apostołowie porzucili swoje zabezpieczenia, wychodząc ku drugiemu człowiekowi z Dobrą Nowiną.

PIERWSZE CZYTANIE (Am 7, 12-15)
Amos był pasterzem oraz tym, który nacinał sykomory, by drzewa te nie wydawały cierpkich owoców, lecz by dzięki nacięciu ich owoce zyskały słodki smak. Bóg powołał Amosa na proroka, by przemawiał do synów Izraela. Zamiast pasania kóz, miał troszczyć się o lud Pana, ostrym mieczem słowa „nacinać” ich serca, aby niewierność Bogu zamieniła się w słodycz miłości i wierności. Otwórzmy się na słowo Boże, które pragnie dotykać naszych serc.

Czytanie z Księgi proroka Amosa
Amazjasz, kapłan w Betel, rzekł do Amosa: «„Widzący”, idź, uciekaj sobie do ziemi Judy. I tam jedz chleb, i tam prorokuj. A w Betel więcej nie prorokuj, bo jest ono królewską świątynią i królewską budowlą».
I odpowiedział Amos Amazjaszowi: «Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem uczniem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory. Od trzody bowiem wziął mnie Pan i Pan rzekł do mnie: „Idź, prorokuj do narodu mego, izraelskiego”».
Oto słowo Boże.
 
PSALM (Ps 85, 9ab-10. 11-12. 13-14)
Niezwykle istotne jest słuchanie tego, co mówi Pan, oraz trwanie w bojaźni Bożej. Bojaźń nie jest tym samym, co lęk. To oddawanie czci Bogu, uwielbianie Jego świętego imienia i zachowywanie przykazań. Przyjmując taką postawę, dostąpimy zbawienia. Bóg obdarza szczęściem swoich wybranych; łaską i wiernością; pozwala doświadczać pokoju i sprawiedliwości. Są to owoce słuchania słowa Bożego. Słuchaj uważnie, co dzisiaj mówi do ciebie Pan.
 
Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.
 
Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: *
oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy się Go boją, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Spotkają się ze sobą łaska i wierność,
*
ucałują się sprawiedliwość i pokój. 
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam obdarzy szczęściem, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim będzie kroczyć sprawiedliwość, *
a śladami Jego kroków zbawienie.
 
DRUGIE CZYTANIE (dłuższe, Ef 1, 3-14)
Święty Paweł wygłasza hymn pochwalny na cześć Boga, który wybrał nas, abyśmy byli świętymi, zanim jeszcze stworzył świat i pobłogosławił nas w Chrystusie. W osobie Jezusa Ojciec nas usynowił – uczynił swoimi przybranymi i umiłowanymi dziećmi. Dzięki Jego miłości, jesteśmy zdolni do zażyłej z Nim relacji. Dzieło zbawienia przewyższa dzieło stworzenia, ponieważ Bóg ofiarował swego Syna za grzeszników – za nas, którzy swoimi grzechami mówimy „nie” Bożej miłości. 

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. 
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, odpuszczenie występków według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.
W Nim dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli, po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu, my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie. W Nim także wy usłyszeliście słowo prawdy, Dobrą Nowinę o waszym zbawieniu. W Nim również uwierzyliście i zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na ostateczne odkupienie, które nas uczyni własnością Boga ku chwale Jego majestatu.
Oto słowo Boże.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Ef 1, 17-18)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Niech Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa
przeniknie nasze serca swoim światłem,
abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja  naszego powołania.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (Mk 6, 7-13)
Jezus rozsyła apostołów po dwóch. W tradycji żydowskiej autentyczność świadectwa była stwierdzana na podstawie identycznych zeznań dwóch świadków. W fakcie rozsyłania po dwóch możemy doszukać się prawdy, że zbawienia nie osiąga się w pojedynkę, ponieważ nie ma możliwości pełnienia najważniejszego ze wszystkich przykazań – przykazania miłości. Dwie osoby to już wspólnota, która naśladuje Mistrza w Jego ubóstwie i dzieli się z innymi otrzymanymi charyzmatami.  
 
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi.
I przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. «Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien».
I mówił do nich: «Gdy do jakiego domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakim miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich».
Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.
Oto słowo Pańskie