Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

5 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 13 (18 marca 2018)

Wprowadzenie do liturgii

Zbawienie przez cierpienie

„Jeśli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24).
Bóg wychodzi naprzeciw słabemu człowiekowi. Zapowiada Izraelitom Nowe Przymierze. W nim Jego prawo stanie się wewnętrzną częścią człowieka. Każdy będzie pragnął je zachować. Ta wewnętrzna przemiana to dzieło Ducha Świętego. Zesłał Go Chrystus mocą swej Męki i Zmartwychwstania.
Trzeba prosić o nowe serce. O wrażliwość na Boże słowo. O siłę, by je coraz lepiej rozumieć i wprowadzać w życie. Obyśmy byli coraz lepszymi uczniami Chrystusa.
On jako człowiek odczuwał lęk przed śmiercią. Prosił Ojca o życie. Został wysłuchany. Nie przez ocalenie od krzyżowej śmierci, lecz przez zmartwychwstanie. Nowe życie dla siebie i dla nas wszystkich. Cierpienie było dla Niego środkiem, by nauczyć się posłuszeństwa. Jako człowiek zadośćuczynił za nasze nieposłuszeństwo. Przyjął nasz los do końca, z wyjątkiem grzechu. Dlatego przyniósł zbawienie. Trzeba jednak Go słuchać.
Ewangelia mówi, że chcieli Go zobaczyć Grecy. Cudzoziemcy zainteresowani religią Izraela lub Żydzi mieszkający poza Palestyną. Dziś wielu nie chce Go znać. Odrzucają korzenie kultury, w której wyrośli. On przez swoje cierpienie daje życie wielu. Wywyższony na krzyżu przyciąga do siebie. Ojciec potwierdza Jego misję.
Każdy jednak musi dobrowolnie Go przyjąć. Jak święty Józef. On przyjął Matkę i Dziecko. Otaczał Ich troskliwą opieką. Szanujmy każde ludzkie życie. Syn Boży przyjął ludzkie życie. Utożsamia się z każdym. Zwłaszcza z cierpiącym. Potrzebującym pomocy i opieki. Z nienarodzonym w łonie matki. Z chorym, starszym samotnym, odrzuconym przez bliskich. Czeka na naszą pomoc.

o. Tomasz Dąbek, benedyktyn