Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

4 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 12 (11 marca 2018)

Katecheza

Mistrzyni miłosierdzia – Święta Ludwika de Marillac (1591-1660)

Choć nigdy nie nosiła zakonnego kornetu, to w swoim życiu ucieleśniła to wszystko, co on przez wieki symbolizował. Niechciana córka, nieszczęśliwa żona, udręczona matka – była najlepszą kandydatką, aby zostać sfrustrowaną damą lub bezprzykładną bigotką.
Urodziła się 12 sierpnia 1591 r. w Paryżu. Z powodu pochodzenia z nieprawego łoża wcześnie, bo w wieku czterech lat, oddano ją na wychowanie do dominikanek. Tam zyskała solidne wykształcenie, ale też zaszczepiono jej miłość spraw Bożych. Choć pragnęła wstąpić do kapucynek, w 1613 r. opiekunowie wydali ją za mąż za Antoniego Le Gras, sekretarza królowej. Małżeństwo z powodu charakteru i choroby męża okazało się niezbyt szczęśliwe. Niemało troski przysparzał jej syn Michał. Ludwika odbierała te doświadczenia jako karę za sprzeniewierzenie się powołaniu, co wywołało w niej głęboki kryzys wewnętrzny. W uroczystość Pięćdziesiątnicy w 1623 r. dzięki szczególnej łasce wyszła z duchowych ciemności. Zostawszy wdową, święta poddała się kierownictwu św. Wincentego à Paulo. Wizytowała Bractwa Miłosierdzia, a przede wszystkim bezpośrednio służyła ubogim.
Spowiednik i penitentka w 1633 r. powołali do życia Siostry Miłosierdzia (popularnie zwane szarytkami). Nie były one zakonnicami w sensie ścisłym, gdyż składały śluby na rok i nie miały ścisłej klauzury. Jednak dzięki temu mogły służyć potrzebującym poza murami klasztoru. Była to prawdziwa rewolucja w historii życia konsekrowanego. Święta formowała siostry, ucząc je słowem i własnym przykładem. Wpajała im, że służą samemu Chrystusowi w Jego cierpiących członkach. Nie było takiej nędzy w ówczesnej Francji, której nie starałaby się zaradzić. Macierzyńską troską otoczyła nie tylko biedaków, chorych i dzieci, ale także podrzutki, chorych umysłowo, starszych, zniedołężniałych oraz galerników. Mimo tak absorbującego apostolstwa, Ludwika była osobą kontemplatywną, m.in. doznała mistycznych zaślubin. Miała też szczególne nabożeństwo do Ducha Świętego. Utrudzona pracą zmarła 15 marca 1660 r., pół roku przed św. Wincentym. Została beatyfikowana w 1920 r. i kanonizowana 14 lat później. W 1960 r. ogłoszono ją patronką dzieł opieki socjalnej. Jej liturgiczne wspomnienie przypada 15 marca.

brat Marek Urbaniak – brat szkolny