Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

2 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami Rok B (fioletowy) Nr 10 (25 lutego 2018)

Katecheza

Święty Grzegorz z Nareku, kapłan i doktor Kościoła (950-1005)

Świętego Grzegorza z Nareku niedawno dołączył do grona doktorów Kościoła papież Franciszek, spełniając prośbę wiernych Kościoła ormiańskiego. Tak poszerzył się krąg kulturowy nauczycieli wiary. Grzegorz jest jedynym doktorem z Armenii i jednym z dwóch reprezentantów chrześcijańskiego Wschodu.
Armenia pierwsza przyjęła chrześcijaństwo jako religię państwową. Przyczyniło się to do jedności narodowej i wzrostu kultury. Opracowanie własnego alfabetu i doskonalenie języka zapewniało poczucie tożsamości narodowej i rozwój nauki. Na armeński tłumaczono każde ważniejsze dzieło z greki, łaciny czy syryjskiego. Tłumaczenia przechowywano w klasztorach, które przeradzały się w swoiste uniwersytety. Jednym z pisarzy był Chosroes, ojciec Grzegorza. Po śmierci żony umieścił synów (Jana, Grzegorza i Izaaka) w klasztorze w Nareku, a sam przyjął święcenia. Kilkanaście lat później został biskupem.

Nad jeziorem Wan
Czystość jeziora Wan, majestat otaczających go gór i spokój pozwalały myśleć, że jest to część raju, którym Bóg już tu na ziemi pozwala się cieszyć swoim wybranym. Dlatego wokół jeziora powstały klasztory, a przy nich szkoły. Najznamienitsza z nich była w Nareku. Tam właśnie spędził całe życie św. Grzegorz.
Nauka i modlitwa wypełniały każdy dzień niebiańskiego wprost życia w Nareku. Mistrzem Grzegorza był Ananiasz, pobożny mnich. Po jego kierunkiem poznawał prawdy wiary, czytał Biblię i komentarze do niej, dzieła ojców Kościoła, uczył się greckiego, studiował matematykę, architekturę, medycynę i muzykę. Wyrósł na bardzo światłego człowieka. Został nauczycielem cieszącym się wielkim autorytetem. Już za życia miał opinię świętego i cudotwórcy.

Nauczyciel Ormian
Tak św. Grzegorz jest nazwany w „Martyrologium Rzymskim”. Zgodnie z tradycją chrześcijańskiego Wschodu, prawdy wiary łączył z przeżyciami mistycznymi. Jego wiedza nie ograniczała się do znajomości doktryny, ale także kształtowała życie wewnętrzne. Mistyka była dla Grzegorza „dotykiem Boga” i „owocem oświecenia pochodzącego z góry”. Dlatego w jego nauczaniu ważne miejsce zajmują wykłady na temat sakramentów, zwłaszcza skuteczności działania łaski Bożej. Pozwalają one uczestniczyć człowiekowi w życiu Trójcy Najświętszej.
Wzorem świętości jest Panhagia – „Cała Święta”, czyli Maryja. Matka Pana jest „niczym innym jak samą świętością”, ponieważ „jako nieskalana wyszła z rąk Stwórcy”. Grzegorz, wyznając wiarę w Niepokalane Poczęcie i Wniebowzięcie Maryi, uznaje Jej wyjątkowe pośrednictwo, nazywając „Mostem pomiędzy Bogiem a człowiekiem”.
Głównym dziełem św. Grzegorza jest „Księga śpiewów żałobliwych”. Jest to pismo najbardziej po Biblii rozpowszechnione w Kościele ormiańskim. Jego fragmenty przetłumaczono na język polski.
Wspomnienie św. Grzegorza z Nareku przypada 27 lutego.

ks. Mariusz Szmajdziński