Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

2 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami Rok B (fioletowy) Nr 10 (25 lutego 2018)

Liturgia słowa

W drugą niedzielę Wielkiego Postu szczególnie modlimy się za misjonarzy. Warto w ciągu tygodnia podjąć dodatkowe praktyki postne w ich intencji. Wyrazem naszej solidarności z misjonarzami będzie ofiara złożona do puszki na Dzieło Pomocy Misjom. Starajmy się je wspierać w ten sposób oraz przez modlitwę i upowszechnianie wiedzy o misjach. By prawda o Umiłowanym Bożym Synu posłanym, by nas zbawić, docierała do wszystkich ludzi.

PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 22,1-2.9-13.15-18)
Ofiara Abrahama. Gotowość złożenia Bogu syna obietnicy. Urodzonego wbrew ludzkim oczekiwaniom w późnym wieku rodziców. W tamtych czasach często składano bożkom ofiary z dzieci. Patriarcha nie był zdziwiony Bożym poleceniem. Ale Bóg nie chce ofiar z ludzi. Nagradza heroiczne posłuszeństwo. Jest to dla nas wezwanie, by słuchać Boga w sprawach wymagających od nas znacznie mniej, niż Bóg zażądał od Abrahama.

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: «Abrahamie!». A gdy on odpowiedział: «Oto jestem» – powiedział: «Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jaki ci wskażę».
A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka, położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna.
Ale wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: «Abrahamie, Abrahamie!». A on rzekł: «Oto jestem». Anioł powiedział mu: «Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna».
Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast swego syna.
Po czym Anioł Pański przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: «Przysięgam na siebie, mówi Pan, że ponieważ uczyniłeś to, a nie odmówiłeś Mi syna twego jedynego, będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie swych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia takiego, jakie jest udziałem twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu».
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 116B)
Z Psalmistą wyrażamy Bogu naszą głęboką ufność. Doczesne życie jest tylko krótkim etapem wobec wieczności. Bóg chce na zawsze cieszyć się z nami swoim szczęściem. Czasem wystawia nas na próby. Przez nie dojrzewa nasza wiara i miłość. Wykorzystujmy te okazje, by składać Bogu ofiarę pochwalną. Powinno nią być całe nasze życie.

Refren: W krainie życia będę widział Boga.

Ufność miałem nawet wtedy, gdy mówiłem: *
«Jestem w wielkim ucisku».
Cenna jest w oczach Pana *
śmierć Jego wyznawców.  

O Panie, jestem Twoim sługą, *
Twym sługą, synem Twojej służebnicy.
Ty rozerwałeś moje kajdany,
Tobie złożę ofiarę pochwalną *
i wezwę imienia Pana.  

Wypełnię me śluby dla Pana *
przed całym Jego ludem.
W dziedzińcach Pańskiego domu, *
pośrodku ciebie, Jeruzalem.  


DRUGIE CZYTANIE (Rz 8,31b-34)
Święty Paweł podkreśla nieskończoną miłość Boga do ludzi. Nie chciał On śmierci Izaaka. Natomiast wydał za nas na śmierć krzyżową swego Umiłowanego Syna. Ta ofiara gładzi wszystkie nasze grzechy. Musimy się jednak otworzyć na przebaczającą łaskę. Uznać swoje błędy i potrzebę miłosierdzia. Wtedy z głęboką ufnością możemy powierzyć się Bogu. Za nami przyczynia się Jego Jednorodzony Syn.


Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia: Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować? Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 17,5)
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

EWANGELIA  (Mk 9,2-10)
Czytamy o Przemienieniu Pańskim. Mistrz pokazał trzem wybranym uczniom swoją boską chwałę. Nie ukazywał jej tłumom podczas publicznej działalności. Jego posłannictwo potwierdził głos Ojca. Jednak do czasu trzeba było zachować dyskrecję o tym wydarzeniu. Niech chwile, kiedy głębiej doświadczamy wspaniałości i miłości Boga, będą źródłem siły na codzienne i szczególne trudy.

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni.
I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!». I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych”.
Oto słowo Pańskie.