Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

4 NIEDZIELA WIELKANOCY Rok B (biały) Nr 22 (22 kwietnia 2018)

Liturgia słowa

Zwycięski Pasterz prowadzi nas do niebieskich radości. Możemy podążać za Nim – pewną drogą, lub wytyczać własne ścieżki. Wolność daje prawo wyboru. Dzisiejszy świat kieruje się chęcią łatwego zysku, buduje codzienność na ulotnych wartościach. Wybierając Chrystusa, możemy mieć pewność, że życie nie przecieknie nam przez palce, lecz uchwycimy jego istotę. Celem człowieka jest oddanie chwały Bogu. Tylko to uczyni go szczęśliwym i poprowadzi do zbawienia.

PIERWSZE CZYTANIE (Dz 4, 8-12)
Tylko Bóg czyni cuda i jeśli zechce, posłuży się człowiekiem. Pokora niemal „obezwładnia” wszechmogącego Boga, który nie może i nie chce niczego odmówić człowiekowi pokornemu. Piotr i Jan uzdrawiają mocą Bożą, nie przypisując sobie zasługi, lecz wykorzystują tę okazję, by głosić Dobrą Nowinę. Nie żyjemy dla samych siebie, lecz dla Boga i to Jego mamy głosić całym swoim życiem. Przykładem prawdziwie chrześcijańskiego życia dajemy świadectwo, że On jest Miłością!

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział: «Przełożeni ludu i starsi! Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek odzyskał zdrowie, to niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka – którego wy ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych – że dzięki Niemu ten człowiek stanął przed wami zdrowy.
On jest kamieniem odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni».
Oto słowo Boże.


PSALM (Ps 118, 1 i 8. 9 i 21. 22-23. 26 i 28cd)
Z trudem przychodzi nam akceptowanie własnych słabości, które – pomimo naszej pracy nad sobą – niekiedy odbierają siły do życia. Jakże jesteśmy zdumieni, gdy okazuje się, że to, co słabe, staje się początkiem czegoś nowego, piękniejszego. Odrzucony Chrystus stał się kamieniem węgielnym – fundamentem. Opierając na Nim swoje życie, nie zawiedziemy się. Dziękujmy zatem Panu i uwielbiajmy Jego dobroć.

Refren:    Kamień wzgardzony stał się fundamentem.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, *
bo Jego łaska trwa na wieki.
Lepiej się uciekać do Pana,
niż pokładać ufność w człowieku. *
Lepiej się uciekać do Pana, niż pokładać ufność w książętach.


Dziękuję Tobie, że mnie wysłuchałeś *
i stałeś się moim Zbawcą.
Kamień odrzucony przez budujących
stał się kamieniem węgielnym. *
Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach.


Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie, *
błogosławimy was z Pańskiego domu.
Jesteś moim Bogiem, podziękować chcę Tobie, *
Boże mój, wielbić pragnę Cię.  

DRUGIE CZYTANIE (1 J 3, 1-2)
Nie ma większej godności, nad godność dziecka Bożego. Każdego dnia możemy radować się tym darem oraz opieką Ojca niebieskiego. Święty Jan poucza, że to jeszcze nie wszystko. W chwale nieba będziemy podobni do Syna Bożego. Świat niekoniecznie nas rozumie. Wynika to z braku znajomości Jezusa. Jeśli wyśmiani, odrzuceni dzielimy los naszego Pana, to w przyszłości tym bardziej dostąpimy udziału w Jego chwale.

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła
Najmilsi: Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 10, 14)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Ja jestem dobrym Pasterzem
i znam owce moje, a moje Mnie znają.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 10, 11-18)
Jezus oddał swoje życie dla naszego zbawienia, ponieważ tego pragnął. W pełni zjednoczony z Ojcem, roztoczył opiekę nad człowiekiem, by poprowadzić go do życia wiecznego, jak pasterz prowadzi owce do owczarni, strzegąc je przed wilkiem. Pan Bóg oczekuje współpracy w dziele zbawienia wyłącznie z miłości do Niego i do braci, a nie z przymusu. Służba Bogu w pełnej wolności przynosi prawdziwe, dobre owoce. Jeżeli cokolwiek tracimy, z pewnością odzyskamy to zwielokrotnione.

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział: «Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej zagrody. I te muszę przyprowadzić, i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.
Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca».
Oto słowo Pańskie.