Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO – Msza w nocy Rok B (biały) Nr 62 (25 grudnia 2017)

Wprowadzenie do liturgii

CHWAŁA BOGU NA WYSOKOŚCIACH

Pan Bóg tak bardzo nas umiłował, że stał się jednym z nas. Urodzony w całkiem zwyczajnej rodzinie, w warunkach, które każdego z nas by mogły zawstydzić. A jednak „Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” kryje w sobie pełnię chwały Bożej.
Jezus rodzący się w Betlejem jest kimś więcej niż zwyczajnym dzieckiem, choć rodzi się w całkiem zwyczajnej rodzinie izraelskiej tamtych czasów. W Nim Bóg zawiera z nami wieczne przymierze, które nigdy nie zostanie złamane.
Przymierza, które w czasach Starego Testamentu Bóg zawierał z Noem, Abrahamem czy narodem wybranym, były wielokrotnie przez łamane przez ludzi. Pan Bóg był i jest im wierny, ale my nie okazaliśmy się wierni. Dlatego Bóg postanowił zawrzeć z nami w swoim Synu wieczne przymierze, które nigdy nie zostanie złamane. Jego gwarantem jest bowiem Jezus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, którego narodzenie dzisiaj świętujemy. On w sobie samym, łącząc naturę boską z naturą ludzką, zawarł w imieniu całej ludzkości przymierze z Bogiem. To dzięki temu zbawcze owoce nowego przymierza są dostępne dla każdego człowieka wszystkich czasów, a ono samo trwa na wieki.
Urodzone w żłobie Dziecię zostaje przez anioła obwieszczone jako Zbawiciel świata ‒ w pierwszej kolejności nie królom i mocarzom, ale zwykłym pasterzom. To im przypadł zaszczyt oddania pokłonu Mesjaszowi w imieniu całego świata. Oni stali się ambasadorami ludzkości, gdy w towarzystwie pełnego uwielbienia śpiewu aniołów wyruszyli ujrzeć Zbawiciela.

o. Daniel W. Stabryła ‒ benedyktyn