Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

1 NIEDZIELA ADWENTU Rok B (fioletowy) Nr 58 (3 grudnia 2017)

Katecheza

Święty Mikołaj z Miry, biskup (III/IV w.) – ponadczasowy dobroczyńca

Jest bodaj najbardziej znanym i czczonym świętym czasów starożytnych i to przez chrześcijan rożnych wyznań. Choć szczegóły jego życia giną w pomroce dziejów, a jego zniekształcona postać jest skomercjalizowana do granic możliwości, to nadal jest on czytelnym symbolem dobroci.
Brak historycznych szczegółów o mirskim biskupie obficie uzupełniły legendy. Według nich urodził się ok. 270 r. w greckiej Patarze. Narodziny jedynaka zostały uproszone żarliwymi modlitwami rodziców. Od dzieciństwa był pobożny i wrażliwy na nieszczęścia bliźnich. Odziedziczony po śmierci rodziców majątek spożytkował dla dobra innych. Ilustruje to opowieść o trzech pannach, które z braku posagu nie mogły wyjść za mąż i groziło im kupczenie własnym ciałem. Gdy Mikołaj się o tym dowiedział, pod osłoną nocy podrzucił do ich domu wystarczającą ilość złota (dlatego jego indywidualnym atrybutem w sztuce są trzy złote kule).
Kiedy został biskupem licyjskiej Miry (dzisiejsza Turcja), gorliwie troszczył się o potrzeby swej owczarni. Podczas prześladowania chrześcijan Święty był więziony, ale po edykcie tolerancyjnym w 313 r. powrócił do swej biskupiej stolicy. Według tradycji wziął udział w Soborze Nicejskim (325 r.). Jednak gdy miał w świętym gniewie spoliczkować heretyka Ariusza, został przez ojców soborowych usunięty z gremium, a jego imię wykreślono z dokumentów.

Cudotwórca

Gdy w licyjskiej prowincji zapanował straszny głód, Mikołaj przyśnił się pewnemu kupcowi italskiemu, wręczył mu pieniądze i nakazał przywieźć zboże do Miry. Ten skwapliwie spełnił prośbę Świętego i uratował miasto.
Wiedząc o niewinności trzech skazańców, Mikołaj osobiście wyrwał katu miecz z ręki i oswobodził mężczyzn. Innym razem przyśnił się cesarzowi Konstantynowi, upominając go, aby nie wierzył fałszywym świadectwom i nie skazywał na śmierć trzech dowódców. Kiedy podczas sztormu marynarze prosili Boga o pomoc przez zasługi biskupa, ten pojawił się na pokładzie statku i uciszył burzę. Po przybyciu do mirskiego portu ocaleni poszli podziękować swojemu wybawcy.
Najbardziej spektakularny cud dotyczył wskrzeszenia z martwych trzech chłopców. Zostali oni zabici przez chciwego i niewyobrażalnie bezdusznego właściciela gospody, który umieścił ich ciała w beczce z zamiarem sprzedawania gościom do jedzenia.
Wymowne jest, że dobroci biskupa doświadczali zarówno chrześcijanie, jak i poganie. Pełen zasług, otoczony wdzięcznością wiernych, biskup Mikołaj zmarł 6 grudnia ok. 345 lub 352 r. Niezliczonych cudów doznali czciciele Świętego także po jego śmierci. Na przykład wydzielany przez kości Mikołaja olej przyczynił się do wielu uzdrowień.

Patron

W średniowieczu zapoczątkowano zwyczaj, by w dniu święta mirskiego biskupa dawać studentom zapomogi. To stało się źródłem tradycji obdarowywania prezentami dzieci. W 1087 r. relikwie Świętego, w obawie przed Turkami, zostały przewiezione statkiem do włoskiego Bari. Tam, w bazylice dedykowanej Świętemu, znajduje się jego grobowiec, który do dziś jest celem pielgrzymek. Święty Mikołaj stał się patronem licznych miast, państw, zawodów i osób, a także pojednania Wschodu z Zachodem. Czcimy go w liturgii 6 grudnia, a miasto Bari i Cerkiew prawosławna dodatkowo wspominają przeniesienie jego relikwii w dniu 9 maja. W Rosji to drugie wspomnienie nazywa się „ciepłym Mikołajem”.

br. Marek Urbaniak – brat szkolny