Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Święto Wojska Polskiego Rok A (biały) Nr 41 (15 sierpnia 2017)

Wprowadzenie do liturgii

NASZE POCIESZENIE

Dzisiaj Maryja „wstępuje do nieba”, ukazując nam, gdzie właściwie znajduje się nasza prawdziwa i ostateczna ojczyzna. Bo „nasza ojczyzna jest w niebie” (por. Flp 3,20).
 Maryja Wniebowzięta jest dla chrześcijan „znakiem pociechy i nadziei” (Lumen Gentium 68), tzn. że za każdym razem, gdy zapomnimy, gdzie jest nasz port ostateczny, możemy spojrzeć na Nią. Dla naszego życia duchowego jest wręcz wskazane, żeby często, np. podczas modlitwy różańcowej, kontemplować Wniebowzięcie Maryi.
Wniebowzięcie nie wprowadziło przepaści między Maryją a ludźmi, ale uczyniło Ją bliższą (adhortacja Pawła VI − Marialis Cultus 56), Maryja towarzyszy teraz Kościołowi w drodze do nieba, czyli towarzyszy każdemu z nas. Dlatego Kościół w całym swoim życiu zachowuje z Bogarodzicą więź, która obejmuje przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jej obecność i towarzyszenie z nieba można nazwać „obecnością pocieszającą”, co może być niezbędne, zarówno dla pielgrzymów, którzy idą w tym miesiącu na Jasną Górę, jak i dla każdego, kto czuje się pielgrzymem.
W drodze do wiecznej ojczyzny mamy jeszcze ojczyznę ziemską. Módlmy się dziś za tych, którzy w jej obronie oddali swoje życie. A także za tych, którzy dzisiaj, służąc w wojsku, robią to z pełną gotowością nie tylko do służby w czasie pokoju, ale także – gdyby było trzeba – do oddania życia w jej obronie. A polegli i wspominani dziś bohaterowie z 1920 roku niech nam z nieba przypominają o tym, jak cenna jest krew tych, dzięki którym nasza ziemska ojczyzna może rozwijać się w pokoju.

ks. Adam Rybicki