Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

19 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 40 (13 sierpnia 2017)

Liturgia słowa

Chrystus jest Panem całego stworzenia. Podlegają Mu siły i prawa przyrody. Oczekuje naszej wiary i ufności. Z Nim możemy wszystko. Nie dajmy się przestraszyć. Ufajmy, trwając z Nim.

PIERWSZE CZYTANIE (1Krl 19,9a.11-13a)
Bóg ukazał się Mojżeszowi w lekkim powiewie. Przerażające zjawiska przyrody podlegają Jego mocy. On jednak chce w pokoju dotrzeć do każdego człowieka. Naśladujmy Jego łagodność. Nie wygłaszajmy surowych sądów. Przygarniajmy każdego słabego człowieka.

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej
Gdy Eliasz przyszedł do Bożej góry Horeb, wszedł do pewnej groty, gdzie przenocował. Wtedy Bóg rzekł: «Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana!».
A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały szła przed Panem; ale Pana nie było w wichurze. A po wichurze ‒ trzęsienie ziemi: Pana nie było w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pana nie było w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł i stanął przy wejściu do groty.
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 85,9ab i 10.11-12.13-14)
Prośmy Boga o Jego łaskę i zbawienie. Słuchajmy Jego słów. On prowadzi nas pewną ręką. Słuchając Go, będziemy wzrastać w mocy ducha. Będziemy coraz skuteczniej umacniać pokój i sprawiedliwość.

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: *
oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.  

Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam szczęściem obdarzy, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
a śladami Jego kroków zbawienie. 

DRUGIE CZYTANIE (Rz 9,1-5)

Święty Paweł ubolewa z powodu niedowiarstwa swych rodaków. Nie rozpoznali i nie przyjęli wyczekiwanego Mesjasza. Nie utracili jednak przybranego dziecięctwa Bożego. Wydali wspaniałych ludzi. Módlmy się za nich i za naszych rodaków, byśmy byli coraz bardziej wierni Bogu i Jego przymierzu.

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym, że w sercu swoim odczuwam wielki smutek i nieustanny ból.
Wolałbym bowiem sam być pod klątwą, odłączonym od Chrystusa dla zbawienia braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami. Są to Izraelici, do których należą przybrane synostwo i chwała, przymierza i nadanie Prawa, pełnienie służby Bożej i obietnice. Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, Ten, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Ps 130,5)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Pokładam nadzieję w Panu,
ufam Jego słowu.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mt 14,22-33)

Pan Jezus chodzi po jeziorze. Pozwala też chodzić po nim św. Piotrowi. Nam także umożliwi dokonanie wielkich rzeczy ‒ pokonanie tego, co po ludzku wydaje się nas przytłaczać. Tylko wierzmy. Nie lękajmy się, bo On jest mocniejszy od wszystkiego.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.
Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.
Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!».
Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!».
A On rzekł: «Przyjdź!». Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!».
Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?».
Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».
Oto słowo Pańskie.