Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

17 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 38 (30 lipca 2017)

Katecheza

Święty Alfons Maria Liguori (1696-1787) ‒ biskup i doktor Kościoła

Doktorat z prawa w wieku 16 lat! Powszechne uznanie w neapolitańskiej palestrze i koneksje z najbardziej zamożnymi i wpływowymi rodami Italii. To młodość św. Alfonsa Liguoriego. W jednym jednak, bardzo przykrym dla siebie momencie pożegnał się z tym wszystkim.
Tym bolesnym wydarzeniem była rozprawa sądowa przed trybunałem Królestwa Neapolitańskiego. Była to walka o wielki majątek ulokowany w lennach pomiędzy dwoma wielkimi rodami − Medyceuszy i Orsinich. Ambitny Alfons reprezentował tę drugą stronę. Przeoczenie, wydawałoby się niewiele znaczącego, wyrażenia spowodowało przegraną Orsinich. Alfons po wydaniu wyroku zawołał: „O świecie! Teraz cię poznaję. Żegnajcie sądowe sale!”.

Z palestry do zakonu

Miał wówczas 27 lat. Zrezygnował z kariery prawnika, a także dziedziczenia po ojcu (był najstarszym dzieckiem w rodzinie). Trzy miesiące po przegranej rozprawie rozpoczął kolejne studia – tym razem już w seminarium. Nie wzbudziło to zachwytu u jego ojca, ponieważ dwaj młodsi jego synowie byli już kapłanami. Po trzech latach przyjął i on święcenia. Odtąd w pełni poświęcił się posłudze, do której zawsze czuł powołanie. Zajął się chorymi, a także ludźmi zepchniętym, często z własnej woli, na margines społeczny. Późniejsza jego działalność zaowocowała powstaniem nowego zgromadzenia poświęconego głoszeniu misji, zwłaszcza pośród ubogiej ludności wiejskiej. Tak narodzili się ojcowie redemptoryści (Zgromadzenie Najświętszego Zbawiciela).
W wieku 64 lat został mianowany biskupem Sant’Agata dei Goti. Był to czas, w którym jako mądry pasterz mógł wprowadzać w życie swojej owczarni starannie opracowaną przez siebie w traktatach i podręcznikach naukę. Po 15 latach ciężka choroba zmusiła go do rezygnacji z powierzonego stanowiska. Rozpoczął się wówczas dla św. Alfonsa okres cierpienia, spowodowany nie tylko słabym stanem zdrowia, ale również pogarszającą się sytuacją w zgromadzeniu. Zmarł 1 sierpnia 1787 r., w wieku 91 lat.

Pisarz moralista
Święty Alfons jest jednym z płodniejszych pisarzy pośród doktorów Kościoła. Zakres jego nauczania jest bardzo szeroki: polemizował z francuskimi encyklopedystami oświeceniowymi, pisał także rozprawy o Eucharystii, Maryi i układał pieśni religijne. Największą sławę jednak przyniosły mu traktaty moralne. Najdojrzalszym dziełem w tym obszarze jest Teologia moralna, która stała się wyznacznikiem nauczania w Kościele przez kolejne stulecia. Nowością w nauczaniu św. Alfonsa było zwrócenie uwagi na różnorodność stanów w Kościele oraz na to, że każdy z nich ma sobie właściwą drogę do świętości. Szczególnie skupiał się na sakramencie pokuty i pojednania, w którym objawia się łaskawość Boga wobec grzeszników. To niepojęte miłosierdzie przynagla człowieka do odpowiedzi – odpowiedzi miłości na Miłość. Pius XII ogłosił go patronem moralistów i spowiedników. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 1 sierpnia.

ks. Mariusz Szmajdziński