Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

6 NIEDZIELA WIELKANOCY Rok A (biały) Nr 27 (21 maja 2017)

Wprowadzenie do liturgii

TAJEMNICA DUCHA BOŻEGO

„Nie mogę przestać o tobie myśleć” – powtarzają zakochani. O tych, których kochamy, myślimy najczęściej. Pojawiają się w naszych rozmowach, wspomnieniach, w opowieściach przywołujemy to, co nas łączy. Skoro ludzka miłość potrafi z dwojga serc uczynić jedno, to jakże wielka musi być siła Boskiej miłości?
 Jezus nie może mówić o sobie, nie mówiąc jednocześnie o Ojcu. To, kim jest, najgłębiej wyraża się w Jego synowskiej relacji z Ojcem. Dlatego wskazuje na Niego i przez swoje słowa oraz czyny objawia Jego miłość. W mowie pożegnalnej podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus mówi najpierw o Ojcu, a następnie o Duchu Świętym, który jest Tchnieniem niosącym Słowo, jest mową Boga – Ogniem wzajemnej miłości Ojca i Syna.
Ewangelista Jan mówi tak często o tajemnicy wewnętrznego życia Bożego, gdyż sam, jako „umiłowany uczeń”, poznał już to, co ona dla nas oznacza. Pan Jezus zapowiada: „W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was” (Ewangelia). Dla uczniów „dzień poznania” nadszedł po Chrystusowym zmartwychwstaniu, a podczas zesłania Ducha Świętego otrzymali Jego dar.
Również nas Duch Święty prowadzi do poznania tajemnicy Chrystusa. Bez światła Trzeciej Osoby Boskiej nie zdołalibyśmy rozpoznać Chrystusa i zbliżyć się do Niego. Duch jest tak blisko serc wierzących, że staje się Źródłem naszego życia duchowego i Twórcą przyjaźni z Bogiem. On modli się w nas, mówi w naszym imieniu i uczy rozpoznawać głos Pana. Przez Chrystusa prośmy dziś Ojca, by dał nam Ducha Świętego.

o. Jarosław Krawiec – dominikanin