Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY, KRÓLOWEJ POLSKI Rok A (biały) Nr 24 (3 maja 2017)

Liturgia słowa

Tytuł Matki Bożej jako Królowej Polski sięga drugiej połowy XVI w. Wtedy to Grzegorz z Sambora po raz pierwszy nazwał Maryję Królową Polski i Polaków. Sto lat później, 1 kwietnia 1656 r., w katedrze lwowskiej król Jan Kazimierz w sposób oficjalny ślubował przed wizerunkiem Matki Bożej Łaskawej: „Ciebie za patronkę moją i za królowę państw moich dzisiaj obieram”. My jesteśmy spadkobiercami tych ślubowań. Z jednej strony zobowiązują nas do wypełnienia obietnic, ale z drugiej na ich mocy jesteśmy w szczególny sposób oddani pod opiekę Matki Boga.

PIERWSZE CZYTANIE  (Ap 11,19a;12,1.3-6a.10ab)
Spodobało się Bogu zachować Maryję od grzechu pierworodnego, aby mogła stać się Arką, w której zamieszka Nieskończony. Nie spodobała się Złemu ani niewiasta, ani tajemnica Wcielenia. Polował na Dziecko, udało mu się doprowadzić do zamordowania Go. Nieprzyjaźń Maryi i Złego trwa, sięgając swą historią do pierwszych chwil po grzechu pierworodnym i od wieków dotyczy nie tylko Matki i Syna, ale też Matki i nas, Jej dzieci.
     
Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła
Świątynia Boga w niebie się otwarła i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni. Potem ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.
Ukazał się też inny znak na niebie: Oto wielki Smok ognisty, ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów. Ogon jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko. I porodziła Syna ‒ mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu. Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga.
I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: «Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca».
Oto słowo Boże.

PSALM  (Jdt 13,18bcde.19-20)
Śpiewamy Maryi zadziwieni Jej wiernością i pokorą. Wspominamy archanioła Gabriela, który w imieniu Boga, niczym swat, dopytywał Maryję, czy zgodzi się urodzić Boże Dziecko. Wspominamy słowa św. Elżbiety wypowiedziane na powitanie Maryi: „Błogosławiona jesteś między niewiastami”.

Refren: Tyś wielką chlubą naszego narodu.

Błogosławiona jesteś, córko,
przez Boga Najwyższego, *
spomiędzy wszystkich niewiast na ziemi,
i niech będzie błogosławiony Pan Bóg, *
Stwórca nieba i ziemi.

Twoja ufność nie zatrze się aż na wieki *
w sercach ludzkich wspominających moc Boga.
Niech Bóg to sprawi, *
abyś była wywyższona na wieki.

DRUGIE CZYTANIE (Kol 1,12-16)
Apostoł Paweł głosi nam prawdę – Bóg jest stwórcą wszystkich bytów wszech czasów. Nie jesteśmy w stanie ogarnąć tego umysłem, możemy tylko, obdarowani łaską wiary, przyjąć to i uznać za bezsporny fakt. Czy ubrudzeni grzechami jesteśmy godni na spotkanie z własnym Stwórcą? Nie bylibyśmy, ale Jezus, przez swoją śmierć i zmartwychwstanie wyzwolił nas spod panowania ciemności. To ważna wiadomość dla tych, którzy nadmiernie doszukują się działania złych mocy w świecie – Bóg jest stwórcą wszystkich bytów, gdy jesteśmy w Jezusie, nic nam nie zagraża. Tak jak Maryi, gdy trwała zanurzona w Bogu.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Kolosan
Bracia:
Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów.
On jest obrazem Boga niewidzialnego, Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.
On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 19,27)
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Jezus powiedział do ucznia: «Oto Matka twoja»,
i od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 19,25-27)
Jezus, wisząc na krzyżu, pomyślał też o nas. Testament z krzyża zawiera informację o spadku również dla nas. I nie są to antyki i nieużyteczne przedmioty, ale dar, którego tak naprawdę żaden człowiek nie umiałby oddać innemu człowiekowi – mama. Chrystus, dając nam swoją Mamę i oddając nas pod Jej czujne oko, w najlepszy z możliwych sposobów zadbał o naszą przyszłość.

Słowa Ewangelii według świętego Jana
Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena.
Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja».
I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.
Oto słowo Pańskie.