Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

32 NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 55 (6 listopada 2016)

Wprowadzenie do liturgii

DUSZA I CIAŁO

Od czasu do czasu zdarza nam się zobaczyć własną twarz w lustrze. Jak reagujemy na ten widok? Czy jesteśmy zadowoleni? A może odczuwamy rozczarowanie i żal: nie ten nos, ślady przemijającej młodości? Stąd pojawia się pragnienie, aby udoskonalić swą twarz. Choć operacje plastyczne kosztują majątek, to jednak tysiące ludzi w ten sposób poprawia swój wizerunek.
 Pan Bóg stworzył nas z duszą i ciałem. Dusza jest nieśmiertelna, a ciało śmiertelne. Dlatego też właśnie z ciałem mamy najwięcej problemów. Często nie lubimy swego ciała. Ono choruje, starzeje się, umiera. Często wydaje się, że przeszkadza w naszym życiu duchowym. Być może dlatego człowiek ma problemy z przyjęciem prawdy o zmartwychwstaniu ciała. Bo po co przywracać do życia ciało, czy dusza nie wystarczy do życia wiecznego?
Każdy z nas jest stworzony przez Boga jako całość złożona z duszy i ciała. Nasze ciało, pomimo że słabe, jest dla Boga bezcenne. Dzięki duszy w nim zawartej jest ono „świątynią Ducha Świętego” (1Kor 6,19). Święty Jan napisał: „Słowo stało się ciałem” (J 1,14). Jezus Chrystus przyszedł na świat w ludzkim ciele. Przez to podkreślił godność naszego ciała. A gdy zmartwychwstał, powrócił do życia z duszą i ciałem. Posiadał ciało uwielbione, takie będą nasze ciała po zmartwychwstaniu.
Dusza ludzka po śmierci, przebywając już w chwale nieba, oczekuje na dzień zmartwychwstania ciała. Wtedy połączy się z ciałem uwielbionym. Znowu będą całością. Wtedy spełni się wola Boga w stosunku do każdego z nas. On pragnie, abyśmy żyli wiecznie z duszą i ciałem.

o. Tomasz Słowiński – dominikanin