Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 56 (16 listopada 2014)

Wprowadzenie do liturgii

 CNOTY ZAPOMNIANE

Dzielność i roztropność to cnoty, o których zapominamy. Pierwsza z nich to wykazywanie się siłą i odwagą, nie tylko w chwilach wymagających heroiczności, ale także w prozaicznych sytuacjach. Roztropność natomiast to umiejętność przewidywania rzeczy przyszłych i opowiadanie się za dobrem. Słowo Boże przypomina o tych cnotach, pobudzając do refleksji, czy jesteśmy dzielni i roztropni.
Biblijny mędrzec przedstawia z zachwytem dzielną kobietę. Jest ona ideałem pełnym mądrości i piękna, o czym świadczy przede wszystkim jej wierność. Wykazuje się ona dzielnością przy kądzieli i pośród ubogich, a więc w codziennym życiu. Cicha i pokorna posługa w zaciszu domowym sprawia, że jej małżonek „nadmiar mieć będzie”. Jej szczęściem jest to, że może dawać szczęście bliskim. W przypadku tej wspaniałej kobiety dzielność idzie w parze z roztropnością.
Tymi samymi cnotami wykazują się słudzy, którzy zostali obdarzeni większą ilością talentów. Roztropność nakazała im dołożyć starań, aby powiększyć powierzone dobra, a dzielność dopomogła w realizacji tego przedsięwzięcia. Dzięki temu usłyszeli zbawcze zaproszenie do udziału w radości swojego pana. Ich przeciwieństwem jest „sługa zły i gnuśny”, który jest pozbawiony wszystkiego, łącznie ze szczęściem wiecznym.
Pod koniec roku liturgicznego Paweł Apostoł przypomina nam o tym, że jesteśmy dziećmi światłości. Obce powinny być nam ospałość i odrętwienie. Jego wezwanie do czujności i trzeźwości najlepiej jest realizować przez roztropność i dzielność w codzienności. Dzięki nim i my wejdziemy do radości naszego Pana.

ks. Mariusz Szmajdziński