Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 37 (20 lipca 2014)

Wprowadzenie do liturgii

 ZAPOMNIANA CIERPLIWOŚĆ

 
Co takiego rozwija człowieka, daje mu siłę, radość, zapał? Jest to miłość. A pierwszą cechą miłości jest cierpliwość. Cnota, której dziś wszyscy tak bardzo potrzebujemy! 
Nie potrafimy już czekać. Wszystko musi być natychmiast. Żyjemy w coraz większym pędzie, niepokoju, napięciu. Mamy mnóstwo zobowiązań do zrobienia „na wczoraj”. W takim klimacie człowiek nie może rozwijać się pogodnie. I nie ma tu mowy o pielęgnowaniu życia duchowego, które potrzebuje czasu, spokoju, procesu wzrostu i wiele cierpliwości. Cisza, koncentracja i cierpliwość są niezbędne w rozeznawaniu, czyli oddzielaniu tego, co moje, od tego, co Boże. Tego, co złe, od tego, co dobre. 
Bóg sieje w naszym życiu dobro przez swoją łaskę, sakramenty, dobrych ludzi, wydarzenia. Podobnie szatan sieje w nas zło przez pokusy, zwątpienie, zniechęcenie, złe czyny i grzeszne wybory. Często bardzo trudno jest jasno ocenić, czy dana decyzja lub postawa są dobre, czy złe. Czy pochodzą z Bożego natchnienia, czy są owocem własnego egoizmu lub pokusą złego? Dlatego potrzebujemy czasu, aby się przyglądać „wzrostowi” posianego w naszym sercu ziarna.
Święty Ignacy Loyola mówił, że każde dzieło ma swój początek, środek i koniec. Dzieło Boże dobrze się zaczyna, przebiega i kończy. Dzieła nasze lub szatana mogą się dobrze zaczynać, lecz w miarę rozwoju środek staje się niejasny, a końcówka zmierza ku złemu. Im wcześniej się zorientujemy, tym lepiej, aby zaprzestać tego działania lub radykalnie je zmienić. 
Niech Chrystus napełni nasze serca swoją cierpliwością, aby dobro w nas wzrastało.
 
s. Anna Maria Pudełko – apostolinka