TĘSKNOTA MĄDROŚCI

Ewangelista mówi o nich magoi, czyli mędrcy, magowie lub astrolodzy. Byli to poganie zapatrzeni w niebo, analizujący układ ciał niebieskich – mądrzy ludzie poszukujący prawdy. My, pod wpływem proroctw Izajasza (Iz 49,7;60,10), nazywamy ich królami.
Ich droga do Betlejem obrazuje poszukiwania właściwe każdemu człowiekowi spragnionemu odkrycia prawdy, dojścia do istoty rzeczy. Okazuje się, że ludzka mądrość nie stoi w sprzeczności z wiarą, ale powinna do niej prowadzić. Mędrcy zauważyli na nieboskłonie nową gwiazdę i z analizy dostępnych sobie źródeł doszli do przekonania, że ta gwiazda zwiastuje narodziny wielkiego króla. Wiedza, jaką posiadali, pozwoliła im na sformułowanie takiego wniosku.
Odbiciem gwiazdy, którą dostrzegli na niebie, była gwiazda pragnienia, które zrodziło się w ich sercach: zobaczyć Króla i oddać Mu pokłon. Teoretyczne wnioskowanie domagało się doświadczenia w praktyce. Wybrali się więc w podróż nie tylko po wschodnich krainach, ale i przestrzeniach duszy, która lgnie do Boga i doświadczenia Jego obecności.
Nic w tym dziwnego, że gwiazda pragnienia doprowadziła mędrców do Jezusa. On jest przecież wcieloną Prawdą, Słowem, które przyjęło ludzkie ciało właśnie po to, by stać się dostępnym dla spragnionych poznania najgłębszej racji istnienia i sensu wszystkiego.
Kiedy mędrcy dotarli do Betlejem, złożyli swoje dary. Nie były to jedynie złoto, kadzidło i mirra. U stóp Jezusa złożyli tęsknotę swojej mądrości, uznając fakt, że Nowonarodzony jest jej spełnieniem.

ks. Bogusław Zeman – paulista

„Twoi synowie przychodzą z daleka”.
(Iz 60,4)